t idi,
Təhminəylə başqa birisiyçün... Zauru dəhşətə gətirən də elə bu
fikir idi...
—Mən ölü, sən diri, — dedi Zivər xanım, — görəcəksiz,
ərindən boşanacaq o. Öz planları var onun. Alya da deyir ki,
televiziyaya keçib ki, o Muxtarı tovlayıb yoldan çıxartsın, ərə
getsin ona... Özü bilər e, öz işidir, kimə gedir getsin, bircə
səndən qəmişini çəksin.
252
Zaur "bəlkə, doğrudan da belədir", — deyə düşünürdü.
Bəlkə, Təhminə seçirmiş: "Zaur, ya Muxtar və axırı Muxtarı
seçib... Vacib işi də elə budur. Buna görə də "sən mənə zəng
vurma, özüm zəng eləyəcəyəm" deyir və zəng eləmir...".
On gün də keçdi və Zaur bu müddət ərzində Təhminəni
ancaq bircə dəfə gördü — televiziya ekranında...
***
Təhminə axır ki, qərara gəldi, dəstəyi götürdü və nömrəni
yığdı
Qadın səsi gəldi:
—Bəli... — Təhminə susmuşdu, qadın səsi bir də təkrar
—Eşidirəm…
Təhminə əlini uzatdı ki, dəstəyi assın, amma dayandı,
nəfəsini dərdi və bilərək ki, bu sözlərlə hər şey həmişəlik həll
olunur, dedi:
—Manafı çağırın...
İndi də xəttin o biri ucunda sükut çökdü və bu zaman Təhminə
səhərdən bəri öz-özünə təkrar elədiyi cümləni dedi:
—Madam ki, mən bu nömrəylə zəng eləyirəm, deməli,
Manafın sizdə olduğunu bilirəm. Xahiş edirəm onu telefona
çağırın.
Görünür, orada uzun zaman məşvərət apardılar, sonra
addımlar eşidildi, sonra isə Manafın səsi gəldi. Özünü
tamamilə itirmiş, öz adından belə imtina etməyə hazır olan
yazıq bir insanın səsi.
—Bəli...
—Mənəm, Manaf, Təhminədir, — bir an qorxdu ki, hətta
Manafın ürəyi gedə bilər. Amma daha geriyə yol yox idi, —
Manaf indi başa düşdün ki, mənim hər şeydən xəbərim var?
Bilirəm ki, Tiflisdə deyilsən, Bakıdasan, harda olduğunu da
bilirəm, görürsən zəng elədim. — O, Zoyanın adını, familiyasını,
dəqiq ünvanını da demək istədi, amma fikirləşdi ki, bu artıqdır. —
Özü də çoxdan bilirəm, — yalnız bir bunu əlavə elədi.
253
Manaf udqundu...
Təhminə:
—Heç bir vaxt dava-dalaşa çıxmamışıq səninlə, indi də belə
fikrim yoxdur. Amma xahiş