, bütün şöbə birigünkü oyunun intizarıyla
yaşayırdı. Bu oyunun şöləsi bütün idarə və ev söhbətlərinin,
işin və məişətin üstünə çökmüşdü. Bir sözlə, bu həftəni
İrlandiyayla oyun doldurmuşdu. Gələn həftə də vacib oyun
vardır: Tiflislə Moskva "Torpedo"su. Gələn həftəni bu oyun
dolduracaqdı. Ancaq birigünkü oyun keçməyincə, o biri oyun
haqqında danışan yox idi. Həmin günü, ümumiyyətlə, böyük
futbol günlərini bir təntənə, bayram, yeni il kimi, toybüsat kimi
gözləyirdilər.
Dadaş qəti bir səslə:
—3:0, — dedi.
Cümşüd:
—Gör e! 3:0 — deyə təəccübləndi. O bunu elə dedi ki, guya
artıq bu fərziyyə doğrulmuşdu. İrlandiya 3:0 hesabıyla
uduzmuşdu. — Amma İrlandiya da güclü komanda idi ha! —
Dadaşın fərziyyəsindən sonra Cümşüd birigünkü oyun
haqqında keçmiş zamanda danışırdı.
Yəhya:
—Heç vaxt, — dedi. — Ni za çto! Hesab iki-iki olacaq.
Gəlin mərc çəkək.
Dadaş:
—Sən yenə mənimlə mərc çəkirsən? — dedi. — Bayaqkı
dərs olmadı?
Yəhya tərs idi:
—Yox, görərsiniz! İki-iki.
Yenidən mübahisə qopdu. Ağız deyəni qulaq eşitmirdi.
Bayaqkı kimi "Futbol" qəzetini masanın üstünə qoyub məsələni
ayırd etmək də mümkün deyildi.
—Keçən səfər mən deyən oldu, yox?
—Yox, sən demişdin birinci taymda iki top vuracaqlar,
amma...
28
Nemət başa düşdü ki, bu fısqırıqda məsələni qaldırmağın
yeri deyil. Kirimişcə otaqdan çıxdı.
Dəhlizin başında, açıq pəncərənin qabağında Təhminə və
Zaur söhbət edirdilər. Zaur pıçıltıyla nə isə deyirdi. Təhminə
şaqqanaq çəkib gülürdü. Onun qəribə gülüşü vardı. Ha, ha, ha...
Elə bil pianoda qamma çalınır. Yaxud motosikl uzaqlaşıb
gedir...
Zaur özü gülmürdü. Yəqin Təhminə gülən müddətdə
düşünüb, yada salıb başqa bir zarafat, ya məzəli söz
hazırlayırdı. Gözləriylə də Təhminəni yeyirdi.
Zaur başqa şöbədə işləyirdi. Hər dəfə onu görəndə Nemətin
ağlına nədənsə "qoltuğuna qarpız veriblər" ifadəsi gəlirdi.
Ancaq məcazi yox, hərfi mənasında. Elə bil Zaurun hər iki
qoltuğunda görünməz iri qarpızlar vardı, ona görə əzələli
qolları gövdəsindən