edirəm ki, yarım saatlığa evə
gələsən, vacib bir məsələni həll eləyək. Biz ayrılmalıyıq.
Bir kəlmə də dinib-danışmırdı Manaf və yalnız Təhminə: —
Yarım saatlığa gələ bilərsənmi? — deyə təkrarən soruşanda
Manaf batmış bir səslə:
—Yaxşı, — dedi.
Təhminənin zənn elədiyi kimi iyirmi dəqiqədən sonra gəldi
Manaf, sir-sifəti meyit rəngində...
Əgər Manaf Təhminənin gözlərində bu qədər miskin və
iyrənc olmasaydı, hətta, yazığı da gələrdi ona.
—Biz ayrılmalıyıq, Manaf, — dedi, — daha bu cür yaşamaq
olmaz... Mənim bir hakim tanışım var, tez ayırarlar bizi,
əngəlsiz-filan...
Manaf yenə də susmuşdu, başını almış bu gözlənilməz
bəlanın dəhşəti ona qara bir yuxu kimi gəlirdi. Axı ömrünün
dəqiq düşünülmüş və onun gümanıyla yaxşı ört-basdır edilmiş
bütün düzümü, sahman-səliqəsi alt-üst olurdu.
—Sənin Zoyayla, ya başqa qadınlarla əlaqən... mən onların
da adını bilirəm, inan buna, bir söz, bütün bu xəyanətlərinin
heç bir dəxli yoxdur... Sən çoxdandır, neçə ildir ki, məni
aldadırsan, amma görürsən ki, indiyəcən vecimə olmayıb bu.
Çünki səni sevmirəm, Manaf. Demirəm ki, haçansa sevmişəm,
indi sevmirəm, yox, heç vaxt sevməmişəm... Bilirəm, bəlkə də
bunu eşitmək səninçün ağırdır, amma, doğrudan da, belədir.
Bizim evlənməyimiz böyük səhv idi. Hər halda mənim
həyatımın ən böyük səhvi adi...
Manaf onun dediklərini sanki heç dərk etmirdi, bayaqdan
bəri. Təhminənin zəngindən bəri fikirlərində dolaşan sual
yalnız bu idi ki, görəsən Təhminə haradan öyrənib hər şeyi,
kim deyib ona, necə təyin edə bilib hər şeyi belə dürüst, telefon
nömrəsinə qədər, bundan başqa daha nə bilir və ən əsas məsələ
254
— görəsən hələ bir şey eləmək mümkündürmü, ailələrini,
nigahlarını saxlamaq mümkündürmü? Bəlkə yalvarıb-yaxarsın,
ya əksinə, çığır-bağır salsın, Təhminəni borclu çıxarsın? Yox,
bunlardan heç biri bir nəticə görməyəcəksə, onlar hökmən
ayrılacaqlarsa, onda Manafın gələcək həyatı necə qurulacaq,
elə Zoyanın özüylə ya başqalarıyla necə olacaq münasibətləri?
İndi azad