d və sərbəst olandan sonra daha gizlənməyə bilərmi, ya
əksinə, daha artıq gizlənməlidir və asudəlik onun qarşısına yüz
cür təzə problem çıxaracaq?..
Mənzil Təhminənin atasından qalmışdı və Təhminənin adına
idi, Təhminə:
—Səndən yeganə xahişim budur ki, — dedi, — hələlik bu
evi təkotaqlı mənzilə dəyişənə qədər sən Zoyagildə, ya kefin
harda istəyir orda qal... Bu xahişimi yerinə yetirərsən?
Və ancaq bu zaman Manaf hər şeyi sonunacan, son
nöqtəsinəcən başa düşdü, başa düşdü ki, qətidir ayrılmaqları,
heç bir şeylə qarşısıalınmazdır bu iş və birgə ailə həyatıyla
bağlı nə vardısa, məsələn, bax elə bu mənzilləri — bir də heç
vaxt, heç vaxt olmayacaq...
Təhminə tamam yad bir adam olacaq Manafçün, daha bir də
heç vaxt, heç vaxt onlar bir divanın üstündə yan-yanaşı oturub
televizora baxmayacaqlar, mətbəxdə bir yerdə çay
içməyəcəklər, bir-birinə qapı açmayacaqlar və bir-birinı
telefona çağırmayacaqlar... Ağır, ləng bir qorxu yavaş-yavaş
Manafın bütün içini doldurdu: yavaş-yavaş tam bitkinliyi ilə
dərk edirdi ki, bir də heç vaxt Təhminəni mavi, tiftikli xalatda
hamamdan çıxıb nəm saçlarını darayan görməyəcək.
Dəhşətli bir peşmançılıq hissiylə onu da duyurdu, hər hansı
bir vaxt — keçmişdə ya indi — əlaqə saxladığı qadınların
hamısından daha artıq, dünyadakı butün qadınlardan daha artıq
Təhminəni xoşlayırdı. Təhminəyə məftun idi və neçə ilin ərarvadı
olsalar da, əslində heç bir gün, heç bir gecə, heç bir saat
da Təhminəyə malik olmayıb. Bəlkə elə Təhminənin
soyuqluğu, biganəliyiydi Manafı başqa qadınların ağuşuna
255
atan?.. Başqa qadınların nəvazişi onda özünə inam hissi
oyadırdı, o hissi ki, Təhminəylə olanda itirirdi, daha doğrusu,
heç bir vaxt duya bilmirdi Təhminəylə olanda. İndi, bu an dəli
bir ehtiras oyanmışdı Manafda, Təhminəni bağrına basmaq,
paltarlarını dartıb cırmaq, çabalayan çılpaq bədənini qolları
arasında sıxmaq, öpüşlərə, nəvazişlərə qərq eləmək! Amma
onu da bilirdi ki, bu saat yer üzündə bundan mümkünsüz şey
yoxdur,