dünyada heç bir qadın indi onunçün keçmiş arvadı
Təhminə qədər uzaq və əlçatmaz deyil. Bunu dərk edə-edə hər
halda yenə də inanmaq istəmirdi — Yaxın bir adamın ölümünə
inanmamaq istəyi kimi bir şeydi bu istək... İllər boyu birgə
yaşadıqları bu otağın ora-burasına göz gəzdirirdi: divarlarda
Təhminənin iri fotoşəkilləri, atasından qalma iri divar saatı,
əlvan üfürmə şar — Bolqarıstandan gətirmişdi onu Təhminə və
balaca, lap balaca əncir ağacı — təbiətin qəribə şıltağı,
dağlarda bitmişdi bu mikroağac va onların ümumi dostları —
alpinistlər hədiyyə gətirmişdi Manafgilə toylarından bir neçə
ay sonra. O vaxtlar, evlənmələrinin ilk illərində, aralarında nə
isə ümumi bir şey vardı məsələn, ümumi dostları. Sonralar
hərəsi öz həyatına qapıldı.... Təhminənin səbir kasasını
dolduran son damla nə olmuşdu görəsən. — Manaf bu barədə
düşünür və Təhminənin paltarlarının düymələrini sayırdı, bu
düymələr indi onunçün ən açılmaz möhürlər idi...
Divar saatı on bir dəfə vurdu...
***
—Bəs mən nə deyirdim. — Zivər xaıımın həyəcandan gözü-
başı qaynayırdı — bu dünyada bircə öldüyüm günü bilmirəi
mən... Deyirdim sənə ərindən boşanacaq, deyirdim, demirdim
hə?
—Kim?
—Kim, kim? Sənin aşnan... Belə de, sənin heç xəbərin də
yoxmuş ki... Alya gəlmişdi... Onun da dərdi mənimkindəndir
yazığın, deyir bilmirəm haraya müraciət eləyim, ÜK-ya?
256
"Pravda"ya yazım bəlkə?
—Bir ağıllı-başlı de görüm nə olub axı.
—Nə olacaq, bu həyasızın qızı bütün təmiz ailələri pozacaq
vallah... Alya deyir ki, yenə dadanıb zəng eləməyə Spartaka,
yazığa aman vermir. Neçə aydır deyir, mağıl qulağımız dinc
idi, bilmirəm kimə uymuşdu. Spartakın yaxasından əl
çəkmişdi… Alya bunu mənə eşitdirir, e... Sənin
fırıldaqlarından xəbərdardır. Moskvaya bir yerdə getməyivizi
də bilir. İndi də, deyir, qayıdıb Moskvadan, yapışıb yenə
Spartakın boğazından. Nə göz verir, nə işıq... hə, o yandan da
deyir, məsələ qaldırıb, ərindən boşanır. Yəqin mənim oğlumun
xirtdəyinə keçmək fikrindədir, deyir Alya