gəzə-gəzə
gəlib Təhminəgilin evlərinin qabağına çıxdı.
Evlərini də tanıyırdı Təhminəgilin, pəncərələrini də və bu
pəncərələr indi işıqlı idi. Pəncərələri işıqlı görən kimi Zaur cəld
telefon budkasına girdi — yəqin axır ki, Təhminə gəlib çıxıb
evə, amma nömrə yenə də cavab vermədi. Zaur budkadan
çıxdı və birdən par-par parıldayan çəhrayı "Volqa"nı —
Spartakın "Volqa"sını gördü. Maşın düz Təhminəgilin
qapılarının qabağında dayanmışdı, iki təkəri — bir tərəfi
səkinin üstündəydi.
Elə bil hər şey birdən-birə Zaurun beynində işıqlandı,
"deməli belə" — deyə düşündü. İndi lap qəti əmin idi ki,
Spartak Təhminəgildədir, Təhminə də evdədir, hər ikisi o işıqlı
pəncərələrin dalında oturub, telefon zənglərinə qəsdən cavab
vermirlər və anasının, Alyanın, "bütün şəhərin" danışdığı
söhbətlərdə, şübhəsiz, həqiqət var... Ərindən də yəqin ki,
boşanır Təhminə, Spartaka da şübhəsiz ki, zəng eləyir. Muxtara
da... Birdəfəlik bütün bunlara son qoymaq lazımdır, — deyə
düşündü Zaur, özü də məhz indi, bu saat. İndicə qalxacam
onların mənzillərinə, qapılarını döyəcəyəm, telefonu
götürmədikləri kimi qapını da açmayacaqlar — Zaur cəm
258
halında düşünürdü evdəkilər haqqında, amma Təhminəylə
Manaf kimi yox, Təhminəylə Spartak kimi — qapını
açmayacaqlar, eybi yox, təpiklə vurub sındıraram, qoy səsküyə
qonşular çıxsın, onsuz da bütün şəhərdə rüsvay olmuşuq,
qoy lap biabır olaq, amma həqiqət axır ki, biryolluq üzə çıxsın.
Zaur elə bil qızdırma içində sayıqlayırdı öz-özünə; Çöl
qapısından, yüyürə-yüyürə üçüncü mərtəbəyə dırmaşdı, zəngi
basdı... Qapının dalından səs-səmir gəlmirdi. Zaur barmağını
zəngin üstünə qoydu və çəkmədi — aramsız çalırdı zəngi. Bir
azdan qapı ardından tələsik addım səsləri eşidildi və
Təhminənin təəccüb dolu səsi eşidildi:
—Kimdir?
—Mənəm, Zaurdur, — dedi.
Qapı açıldı və mat-məəttəl qalmış Təhminə:
—Sənsən? — dedi...
Doqquzuncu fəsil
Vəsl qədrin bilmədim hicran bəlası
çəkmədən,
Zülmət hicr etdi çox mübhəm işi rövşən
mana.

Zaur