r boğuq səslə:
—Bəli, mənəm, — dedi. — Gözləmirdin?
Təhminə çiynini çəkdi
—Gəl içəri də, — dedi.
İçəri keçdilər. Otaqdan yavaş musiqi sədaları, mətbəxdən isə
qovrulmuş şabalıd iyi gəlirdi.
—Sən hardan gəlib çıxmısan bura?
—Telefonu niyə götürmürsən?
—Xarabdır da telefonum. Dünəndən işləmir. Yəqin pulun
gecikdirmişəm, kəsiblər... Yaxşı, burda niyə dayanmışıq, gəl
otağa.
259
Zaur ömründə birinci dəfə Təhminənin otağına girirdi.
Təsəvvüründə çox canlandırmışdı bu otağı.
İndi isə Təhminənin dəfələrlə, bütün təfsilatıyla təsvir
elədiyi şeyləri görürdü-standart rumın mebeli, divarlarda
Təhminənin iri fotoları, güncdə əlvan üfürmə şar, təbiətin
qəribə şıltağı — xırdaca əncir ağaçı, ləng kəfkirli iri divar saatı
— bütün bunlar vardı otaqda, amma təsvir olunmamış və
təsəvvür edilməyəcək, izah olunmayacaq bir hava, nə isə
xüsusi bir rövnəq, bir zövq də duyulurdu hər yerdə —
Təhminənin zövqü, Təhminənin şəxsiyyəti... Torşerin
alaqaranlıq şöləsində, kiçik dəyirmi masanın üstündə iki stəkan
çay, konfet, mürəbbə və üç qədəh vardı: qədəhlərdən ikisi boş,
üçüncüsü dolu idi.
Təhminə:
—Əyləş, — dedi.
—Qonaqların var?
—Əşi, nə qonaq... Qonşumuzdur — Mədinə…
—Bu konyakı onunla içirsiz?
—Bəli. İndi səni də qonaq edərik, — Təhminə bufeti açıb
konyak şüşəsini çıxartdı. Şüşənin yarısı boş idi.
—Yarım şüşə konyakı elə ikiniz vurmusuz? — Zaur sərt və
kəskin danışırdı: cinayətkarı ifşa edən müstəntiq ahəngi vardı
səsində.
—Zaurik, bir az nəzakətli danış. Sənə konyak verirlər iç, nə
borcuna butulkanın yarısını kim boşaldıb.
—Belə de.. Çox əcəb... Görürəm, ayrı qonağın da var. Tək
bir qonşu Mədinə deyil.
Təhminə təəccüblə:
—Ayrı kimdir? — deyə soruşdu.
Zaur özünü güclə saxlayaraq:
—Bax bu üçüncü qədəhin sahibi... Amma doğru buyurdun,
nə borcuma kimdir o, odur ki, soruşmuram da.
Təhminə elə bil üçüncü qədəhi yalnız indi gördü, bir müddət
maddım-maddım bu qədəhə baxdı, sonra birdən bərkdən güldü.
260
—Ceyranı lap gözündən vurdun, — dedi. —