n içi
şabalıdlı boşqabı Zaura tərəf uzatdı. Təhminə başını aşağı dikib
gözlərini qədəhinə zilləmişdi. İki damla yaş gözlərindən
yanaqlarına süzüldü. Zaur ilk dəfə idi ki, onu ağlayan görürdü.
Mədinə:
—Əşi, yaxşı görək, — dedi, ayağa durdu. Təhminənin
çiyinlərini qucaqladı. Təhminə bir dəfə, cəmisi bircə dəfə
hıçqırdı və dərhal da özünü ələ aldı, hıçqırığını boğub,
yanaqlarındakı, gözündəki yaşı sildi və gülümsündü:
—Əşi, fikir verməyin, — qədəhini qaldırdı. — Gəlin içək,
— dedi, — hamımızın sağlığına.
İçdilər və Zaur xəbər aldı:
—Bəs niyə zəng eləmirdin?
—Nə bilim... elə istəyirdim... bəlkə sabah zəng vuraydım...
— yenə elə bil çənəsi oynadı, ağlamsınan kimi oldu, səsi
titrədi, amma yenə də dərhal öz zəifliyindən utanırmış kimi
gülümsündü. — Əsəblərim lap pozulub, — dedi — Bütün bu
günlər elə bil qızdırma içində yaşayırdım... Nə yaxşı ki, sən
gəldin, Zaurik.
Mədinə çaydan bir qurtum içib:
—Yaxşı, mən gedim, — dedi. — Geçdi...
262
Təhminə:
—Hara tələsirsən, əşi? — dedi. —Bu qədər zəhmət çəkib,
şabalıd qovurmusan... Əntiqə qovrulubdur, hə, Zaur?
—Aha...
—Heç olmasa özün də bir dadına bax da, Mədinə. Elə bil öz
malındır, — sonra Zaura müraciətlə əlavə elədi: — Şabalıdları
elə Mədinə alıb gətirib mənimçün. Təsəllidir də hər halda …
Zaur:
—Mən də yaman nigaran qalmışdım, — dedi. — Bu gün
eşitdim sənin ayrılmağını... Zəng vururam, telefonun cavab
vermir. — Zaur artıq üçüncü qonaq haqqında düşünmürdü, indi
mənzildə onlardan başqa heç kəs yox idi, — şkafın içində
gizlətməyiblər ki onu. Bəlkə də Zaur gələnəcən çıxıb gedib bu
naməlum şəxs.
Təhminə Zaura deyil, Mədinəyə müraciətlə:
—Bilirdim ki, Spartak ağzında söz saxlayan deyil. Daha
doğrusu, heç Spartak özü də yox e, anası...
Mədinə başıyla təsdiq elədi.
—Məsələ ondadır ki, — indi Təhminə Zaura müraciət
edirdi, — bizim rayonun hakimi Spartakın canbir qəlb
dostudur. Spartaka zəng elədim ki, dostuna desin, day çox
uzatmasınlar məsələni. Bilirsən də adamın lap ürəyini