çəkirlər:
"Bəlkə bir də fikirləşəsiz, ailəvizi dağıtmayın, gedin, filan
vaxtdan sonra gəlin" və sairə. Görürsən uzandı məsələ neçə
ay... Bizimki də belə idi ki, fikirləş, fikirləşmə onsuz da hər şey
həll olunmuşdu, daha bunu çək-çevirə salmağın nə mənası var
axı... Spartak, allah ondan razı olsun, doğrudan da, kömək
elədi. Amma heç bu sözü ürəyində saxlaya bilərdi Spartak?
İndi yəqin aləmə car çəkib.
Val qurtardı. Təhminə durub cihazı keçirdi.
Mədinə:
—Yaxşı, gecdir, daha mən gedim, — dedi və bu dəfə
Təhminə onu saxlamadı.
Qapıyacan ötürdü Mədinəni, dəhlizdə uzun müddət nə
263
barədəsə pıç-pıç etdilər. Zaur indi nə duyduğunu, nə
düşündüyünü özü də dəqiq təyin edə bilməzdi, döyükə-döyükə
qalmışdı, — otağın divarlarına baxırdı, oboylar çox zərif idi —
mavi fonda ağ narın çiçəklər...
Təhminə qayıtdı:
—Nə belə diqqətlə baxırsan divarlara?
—Qəşəng oboylardır. Çiçəklər çox zərifdir.
Təhminə birdən:
—Zaurik, — dedi, — sən gəlmisən, ona görə də bütün bu
çiçəklər açıblar. Birinci dəfədir sən mənim evimə gəlmisən,
oboylar da çiçəkləyib, görürsən.
... və Zaur yenə də axıracan anlaya bilmirdi — doğrudanmı
Təhminə səmimi deyir bu sözləri, onu sevdiyindən deyir, ya
dolayır, ələ salır...
—Nə yaxşı ki, gəldin, Zaurik, Allah yetirdi səni bu axşam.
Elə pis idi ürəyim, dünya gözümdə deyildi. Ağlıma gəlirdi ki,
bax indi Mədinə çıxıb gedəcək, mən də yəqin öləcəm.
—Bəs niyə axı mənə zəng eləmirdin? Niyə mənim bütün bu
əhvalatlardan xəbərim olmasın? İndi nə olsun ki, tanış hakim
dostum yoxdur, amma hər halda bəlkə mənim də köməyim
dəyərdi sənə.
—Çox sağ ol, Zaurik. Amma dünyada elə işlər var ki, onu
gərək adam tək-tənha, təkbaşına həll eləsin. Ayrı heç kəsi
qarışdırmasın gərək belə işlərə.... Sənə zəng eləmirdim; çünki
əlimi-ayağımı bağlamışdı bu boşanma məsələsi, istəyirdim
birdəfəlik qurtarsın bütün bu dəhşət... Bilsən bütün bu illər nə
qədər əzab, narahatlıq içində yaşamışam, özüm özümə nifrət
edirdim bəzən... Nə qədər yalan, riya olarmış...