. İlahi, çox şükür
ki, qurtardı bütün hər şey, birdəfəlik bitdi. Bilsən neçə azadasudə
hiss eləyirəm özümü. Amma hər halda asan da deyil bu
azadlığa birdən-birə alışmaq... Həm də bütün bu günlərin
gərginliyi… Səhər durdum, məhkəmədən qabaq, gördüm bütün
içim elə bil qırılıb tökülüb. İstədim içəm gedəm məhkəməyə,
sonra fikirləşdim, bunu da söz eləyərlər, ya bəhanə edib
264
ayırmazlar bizi, təxirə salarlar iclası. Bir söz, içmədim getdim,
ayırdılar bizi, gəldim evə, yıxıldım çarpayının üstünə, düz dörd
saat üzüqoylu qaldım beləsinə... Sonra durdum, başladım
içməyə, əvvəlcə təkbaşına, sonra Mədinə də işdən gəldi...
Mədinə içən deyil, — o mənəm pyanıska... Amma hər halda o
da mənimlə qədəh-qədəhə vururdu, necə deyərlər "qaraltı"
verirdi mənə. Yarım şüşəni boşaltdıq. Vurduq bədənə, sən
demiş...
Zaur öz qədəhini göstərdi:
—Bəs bu qonaq kim idi? Spartak?
—Başına at təpib, Zaur? Spartak ömründə mənim evimin
kandarına ayaq basmayıb. Dedim ki, sənə, sənin qədəhindir bu.
—Necə yəni mənim? Axı mən gələndə masanın üstündə idi,
həm də dolu idi. Sən hardan bilirdin ki, mən gələcəm?
—Zaurik, axı sən niyə mənə inanmırsan?.. Lap təkbaşına
içəndə də mən həmişə bir qədəhi artıq qoyuram, ürəyimdə
tuturam ki, bu da Zaurun qədəhidir... Köhnə bir anekdot var e,
eşitmisən? Bir pyanıska həmişə iki qədəhdən içirmiş — biri
özününkü, biri də guya dostununku... Arvadı danlayır, başlayır
bir qədəhdən içməyə, — mən içkini atdım deyir, dostumdur
içən... Mən də bax belə. Axı bir az dəliyəm mən, Zaur,
indiyəcən başa düşməmisən hələ? Səninlə ilk dəfə plyaja getdik
ha, bax o gündən haçan içməli olsam, bir qədəhi də doldurub
deyirəm: bu da Zaurun payı... Mədinə də bilir mənim bu
dəliliyimi...
Zaur gülümsündü, nəvazişlə, qayğıyla, həm də bu gün
ərzində ilk dəfə olaraq dərin daxili bir arxayınçılıqla
gülümsündü. Və bu təbəssüm bir müddət — bəlkə də çox qısa
bir müddət — hər ikisinə qayğılarını, nigaranlıqlarını, irilixırdalı
bütün qəm-qüssələrini unutdurdu,