belə dairəvi şəkildə aralı qalmışdı.
Axır vaxtlar Zaurla Təhminəni tez-tez söhbət edən görəndə
Nemətin başına başqa qəribə bir fikir də gəlirdi. Ona elə gəlirdi
ki, Zaurun ən böyük istəyi Təhminəylə plyaja getməkdir. Axı
niyə məhz plyaja? Bəlkə də bu fikir ondan doğmuşdu ki,
Zaurun şəxsi maşını vardı, tez-tez plyaja gedirdi. Bəlkə də
onun Təhminəyə "kor-kor, gör-gör" belə iştahla baxması
Neməti bu qənaətə gətirmişdi. Hər halda plyaj Zaurun
əzələlərini nümayiş etdirməsi üçün münasib yer idi.
Nemət onlara yanaşdı:
—Zaur, belə olmaz ha, — dedi. — Bax Manafa deyəcəyəm.
— Manaf Təhminənin əri idi. Bir ay idi Moskvadaydı,
ezamiyyətdə. — Sən ştangistsən, amma o da köhnə
pəhləvandır.
—Çəkimiz düz gəlməz. Mən ağır çəkiliyəm, o yüngül.
—Ay qız, doğrudan ərin yüngüldür?
Təhminə güldü. Əlbəttə, bayaqkı kimi gülmədi. Xəfifcə
gülümsündü. Nemətin zarafatı ortalıqda qalmasın deyə güldü.
Nemət özü də bilirdi ki, zarafatı bəzi qəzetlərdə dərc olunan
bayram şarjları, dostluq şarjları kimi duzsuzdur. Amma "ər-
29
arvad" mövzusunda sataşmalar şöbələrinin klassik yumoru idi.
Birdən Nemətin gözü Təhminənin paltarına sataşdı. İki
düyməsi açıq idi və oradan mavi alt paltarı görünürdü.
Nemət fikirləşdi ki, bu mavi ərazi tamam başqa bir dünyadır
— paltarın altındakı Təhminə, paltarsız Təhminə. Bir də onu
fikirləşdi ki, bu ərazi onunçün əbədiyyən yasaq ərazidir. Bəlkə
Dadaşın ora vizası var. Zauru da bilmirəm, deyə bilmərəm,
amma mən heç vaxt, ömrümdə heç vaxt bu əraziyə keçə
bilməyəcəyəm. Yalnız onun bir qarışını — iki açıq düyməlik
maviliyini görə bilərəm.
Gözünü çəkdi.
Təhminə:
—Zaura yuxumu danışırdım, — dedi. — Yuxuda Riqanı
görmüşəm. Ən qəribəsi odur ki, ömrümdə Riqada olmamışam.
Mavi ərazi yenə Nemətin gözünə doldu və o dedi:
—Bir vaxtlar mən də yuxumda heç bir zaman olmadığım
şəhərləri görərdim... nə bilim, London, Paris... — o, pəncərəyə
baxdı. Pəncərəyə səmanın mavisi dolmuşdu. — Umumiyyətlə
pis vərdiş deyil. Otağından çıxmırsan, yatağından