ürəklərini səadətlə
olmasa da, xoş, ilıq mehribanlıqla, sakitliklə doldurdu.
—Zaurik, axı niyə sən həmişə mənim yalanımı çıxarmağa
cəhd edirsən... Guya mən bir cinayətkar-zadam, hansı
qəbahətimisə səndən gizlətmək, ört-basdır etmək istəyirəm, sən
265
də min fənd qurub, min sorğu-suala tutub ifşa etmək istəyirsən
məni? — Təhminə başını Zaurun sinəsinə qoydu, sonra üzünü
Zaurun sifətinə tərəf çevirib əlavə etdi. — Başa düş, Zaur,
əzizim, birdəfəlik başa düş axır, sevirəm səni, sevirəm. Yalnız
tək bir səni sevirəm... Bilirəm mənim deyilsən. Sənə heç bir
hüququm çatmır, sənin cavan həyatını dağıtmağa da heç bir
haqqım yoxdur... bilirəm bütün bunları... Amma sənsiz dura da
bilmirəm. Bütün bu günlər dəli-divanə idim səninçün. Min dəfə
sizin idarənin qabağından keçirdim və özüm özümə deyirdim:
salam, Zaurik. Bilmirəm, Zaurik, nə olacaq, necə olacaq, heç
bir şey bilmirəm. Nə istəyirəm, onu da bilmirəm. Lap azmışam,
Zaurik, özüm öz içimdə azmışam.
Zaur bunu demək istəmirdi, amma qeyri-ixtiyari ağzından
çıxdı bu söz:
—Mən elə bildim Spartak sizdədir. Maşını aşağıda dayanıb.
—Maşını aşağıdadır? Görürsən bu fırıldaqçını... Bir yandan
mənə, doğrudan, çox köməyi dəydi, amma o biri yandan belə
murdar xasiyyətləri var da. Bilir ki, ərimdən ayrılmağım
camaata yayılacaq, qəsdən gətirib maşınını evimin altında
saxlayır... Dedim axı ona... O səfər telefonla danışanda söz
düşdü, dedim Spartak, niyə belə eləyirsən? Deyir, heç dəxli
var? Bəlkə sizin evdə mənim başqa tanışlarım da olur.
Deyirəm, kimdir axı tanışın? Hər şeyi deməzlər ki, deyir...
Bilirəm axı yalan deyir, gözünün içinəcən, tanışı-zadı yoxdur
bu evdə... — Susdu, sonra əlavə elədi, — amma nə deyim,
vallah, bəlkə doğrudan da bir dostu-tanışı bu tərəfdə olur, axı o
qədər tanışı var ki, bu adamın... Nə belə diqqətlə baxırsan
mənə, Zaurik? — Təhminə də gözlərini düz Zaurun gözlərinin
içinə zillədi, sonra, — Zaurik, belə baxma, sən allah, — dedi,
— söndür gözlərini, Zaurik... Bayaq gələndə də