ə gözlərin od
tutub yanırdı, dedim, məni də alışdırıb yandırarsan... Söndür
gözlərini, Zaurik, — deyə sərxoş inadıyla təkrar elədi.
Zaur Təhminədən aralanıb ayağa durdu, qapıya tərəf
addımladı.
266
Təhminə təlaşla:
—Zaurik, hara belə? — deyə soruşdu.
—Bu saat gəlirəm, — Təhminənin narahatlığını görüb —
zəng eləməliyəm, — dedi, — avtomatdan zəng vurub
qayıdıram.
Qapıdan çıxdı, pilləkənləri beş-beş atılaraq aşağı düşdü.
Spartakın çəhrayı "Volqa"sı əvvəlki yerində idi — bir tərəfi
səkidə, o biri tərəfi küçədə, elə bil iki təkəriylə küçəyə yiyəlik
iddiasındaydı, iki təkəriylə də səkiyə.
Zaur cib bıçağını çıxartdı və "Volqa"nın dal təkərlərini
deşdi, sonra tələsmədən çevrilib pilləkənlərlə yuxarı qalxdı.
Təhminə pəncərənin qabağında dayanmışdı, uğunub gedirdi:
—Gördüm, — dedi, — Zaurik, səndən də işdər çıxır ha.
Zaur:
—Hələ sabah da bir onun dərsini verəm gərək, — dedi.
—Yox, işin olmasın, qurban olum sənə... Sən mənim igid
cəngavərimsən... hansı əsrdən gəlmisən, ey mənim igid
cəngavərim? hə, cavab ver?
Zaur:
—On altıncı əsrdən,— dedi.
—Düzdür, elə mən özüm də ya on beşinci əsrdən, ya da on
dördüncü əsrdənəm. Amma görürsən iyirminci əsrdə
görüşmüşük... Elə bütün işlər bundadır da...
Aşağıdan maşın səsi eşidiləndə gecə yarıdan keçmişdi.
Spartak maşını işə saldı, maşın yerindən tərpəndi, amma dərhal
da dayandı, qapısı açıldı.
Zaurla Təhminə bərkdən güldülər.
***
Spartakla səhər həyətdə görüşdülər, Zaur öz "Moskviç"inə
tərəf gedirdi, meşin pencək və göy idman şalvarı geymiş
Spartak isə öz "Volqa"sını yuyurdu. Zaura həmişə elə gəlirdi
ki, Spartakın özündən müştəbehliyi "Volqa"sına da sirayət
edib. Elə bil maşının da xasiyyəti varmış və məhz bu "Volqa"
267
çox təkəbbürlü xasiyyətliymiş. Bəlkə də bu təəssürat ondan
doğurdu ki, Spartak hər yerdə, həmişə "Volqa"sını burnu dik
yuxarı saxlayırdı...
Zaur:
—Bura bax, Spartak, — dedi, — dünən axşam necə gəlib
çıxdın evinizə?
—Necə bəyəm?
—Təkərin deşilmişdi axı.
Spartak