i kifayətcən
çəkmisən daha. Mən nə sənin yaşında, nə də bütün ömrüm
boyu sən görənləri görməmişəm... Amma hər şeyin vaxtı,
məqamı var... Sən indi gərək daha bütün bu keflərlə,
əyləncələrlə birdəfəlik vidalaşasan, gələcəyin haqqında ciddi
düşünəsən. Birinci növbədə namizədlik dissertasiyası
haqqında... İndi bir il, il yarım nədir ki, amma bu gecikmədən
başlanır hər şey, namizədliyi gecikdirirsən, doktorluq da filan
qədər yubanır, gələcək elmi karyeran da filan qədər geri atılır...
Elə ailə də belədir... Hər şey gərək öz vaxtında olsun. Bir aya
mənzilin də hazırdır. Ananla mənim arzum budur ki, bu
mənzilə sən yeni ailənlə birlikdə köçəsən, təmiz, namuslu,
ismətli bir qızla həyat qurasan.
Bəlkə də atasının bütün bu sözlərini bir vaxt unuda bilərdi,
xatirələrin acısı da yaddan çıxıb gedərdi, yaraların yeri də
yavaş-yavaş qaysaqlanıb sağalardı, amma atası bir cümlə də
271
əlavə etdi və həmin bu cümlə hər şeyi həll elədi — gərək
deməyəydi, deməyəydi gərək atası bu cümləni:
—Mənə "Volqa" boyun olublar, — dedi atası, — maşını
sənə toy hədiyyəsi kimi alacam. Güman edirəm ki, toyunu da
çox gözləməli olmayacayıq.
Gərək deməyəydi, deməyəydi gərək atası bu sözləri. Axı
bilirdi ki, Zaur necə də "Volqa" tamarzısıdır, hətta, gecələr
Zaurun yuxusuna da girirdi bu maşın. Gərək atası deməyəydi
bu cümləni. Təhminədən əl çəkməyin bahasına verilən rüşvəti
təklif etməyəydi gərək Zaura.
Zaur:
—Yenə bir sözün var, ata? — dedi.
—Nə sözüm?
—Deyirəm, daha ayrı bir sözün yoxdur ki, mənə.
Məcid şübhəylə:
—Yox, — dedi.
—Çox əcəb. — Atasının sevimli ifadəsini təkrar etdi. —
Mən diqqətlə qulaq asdım sən deyənlərə. Mən sizin oğlunuzam
və hər ikinizi — anamı da, səni də — çox istəyirəm. Amma nə
etməli, görünür, qismət beləymiş. Kim nə deyir desin,
mənimçün heç bir dəxli yoxdur. "Volqa" təklif etdiyinçün
mənə çox sağ ol. Amma mən sənin "Moskviç"ini də
qaytarıram, bu da açarları... Əynimdəki bir bu kostyumdan
başqa heç bir şey götürmürəm... Salamat