qalın...
Məcidin rəngi ağappaq ağardı, dili-dodağı təpə-təpə:
—Rədd ol, — dedi, — itil gözlərimdən, rədd ol o fahişənin
yanına!
Zaur anasıyla görüşmədən qapıdan çıxdı...
Onuncu fəsil
Ey, məh, mənimlə dustlarım düşmən
eylədin,
272
Düşmən həm eyləməz bu işi kim, sən
elədin.
Torpağın altından, yerin dərinliyindən işığa can atan ot kimi,
bitki kimi Zaur da yuxunun qaranlıq və qatı zəminindən səhərə
doğru boylanırdı...
Tül pərdəli pəncərələrdən çəpəki günəş şüası olub otağın
döşəməsinə düşmüşdü səhər... Mətbəxdən ləzzətli iylər olub
otağa süzülürdü səhər... Haradasa yarıpıçıltılı, gülüşlü, sevincli
səslər qatmaqarışığıyla radionun ertə konsertiylə mənzilə
dolurdu səhər. Təhminə idi yarıpıçıltıyla danışan, gülən...
Qonşu Mədinəydi yarımpıçıltıyla danışan, gülən. Səhər
açılmışdı, Təhminə mətbəxdə qayğanaq bişirir, çay dəmləyir,
Mədinəylə laqqırtı vururdu və Zaurdan danışırdılar. Səsinin hər
xalında sevinc vardı Təhminənin, gülüşünün hər çalarına
bəxtiyarlıq hopmuşdu Təhminənin və bütün bu səhər sevincləri
Zaurla bağlıydı...
—Tənbəlin böyüyümüş Zaur,— deyirdi, — heç cür
oyanmaq istəmir, — otağa gəldi. — Tənbəl, tənbəl, a tənbəl,
yatsan olar iş əngəl, dur Zaurik, gün çıxıbdı günortanın yerinə.
Hələ də gözləri qapalıydı Zaurun, tamam ayılmamışdı,
amma yuxulu da deyildi, qəribə bir orta vəziyyətdə idi —
məkanı, harda olduğunu, ayın tarixini, öz vəziyyətini dəqiq
təyin edə bilməzdi indi, amma eyni zamanda, xoş bir səhər
hissi, qayğısız bir erkənlik, təzəlik, saflıq ovqatı duyurdu, bir
yüngüllük, işıq vardı içində, elə bil içində xoş bir mahnı
oxunurdu. Təhminənin səsi yenə uzaqlaşdı, yenə mətbəxdən
gəldi:
—Müsibətlə durur yuxudan, elə birtəhər əl-üzünü yuyub
küçəyə cumur ki, işə gecikməsin. Uşaq kimidir lap. Gərək uşaq
kimi qaydına qalasan, özbaşına qoysan, səhər heç çay-çörək də
yeməz... — səsi yenə yaxınlaşdı və otaqdan gəldi. — Xan
həzrətləri buyurub dursunlar, yemək-içmək hazırdır.
Zaur gözlərini açdı, gülümsündü, gərnəşdi.