273
—Yox, çox pis öyrədiblər, ərköyün böyüdüblər, — yenə də
mətbəxdə Zaurdan Mədinəyə şikayət edirdi.
Məhəbbətlərinin ilk çağlarında — adamın bütün içini çapıbtalayan
görüşlərin xoş qarətindən sonra Zaurda qəribə bir istək
oyanırdı — Təhminədən ayrılandan sonra dostlarıyla, sırf kişi
məclisində oturmaq, yeyib-içmək, deyib-gülmək istəyi. Bəzi
kişilərin öz eşq macəralarından açıq-saçıq söhbət
eləmələrindən zəhləsi gedirdi Zaurun. Heç bir vaxt özü belə
söhbətlər eləməzdi, illah da ki, Təhminəyə aid heç bir şeyi heç
kəslə bölüşməz, qürrələnməzdi. Amma məhəbbət
görüşlərindən sonra sırf kişi məclislərinin asudəliyi Zauru cəlb
edirdi, çünki bura — öz zarafatları, ümumi məzəli söhbətləri,
müştərək xatirələri olan dostların məclisinə — Zaur içini
limhəlim dolduran bir sirlə, sehrlə, heç kəslə bölüşülməyəcək
duyğularla gəlirdi. O da söhbətlərdə, mübahisələrdə,
zarafatlarda iştirak edirdi, amma fikri-xəyalı buralardan
uzaqlarda — Təhminənin yanındaydı və fərəhlə düşünürdü ki,
yəqin Təhminə də, harada olursa olsun, Zauru yada salır,
keçmiş görüşlərinin xoş anlarını bir də fikrində canlandırır,
yaşadır. İndi Zaur başa düşmüşdü ki, Təhminə də təqribən belə
bir hiss keçirirmiş və Zaurla görüşlərindən sonra mütləq
Mədinəylə ünsiyyət, təmas ehtiyacı duyurmuş. Aşiq olan insan
eqoistləşir, ona elə gəlir ki, keçirdiyi xoşbəxtlik, səadət dəmləri
başqalarına da yoluxa bilər. Halbuki başqasının sevinci insanı
çox nadir hallarda eyni dərəcədə sevindirə bilər, əksərən, hər
bir insan başqasının sevincinə biganə qalır, bəzən hətta,
qısqanır, ya həsəd çəkir bu özgə sevincinə. Məhəbbət — iki
nəfərin şəxsi işidir, deyirlər ki, üçüncü artıqdır, amma bəzən
məhz bu üçüncü gərək olur iki sevişənə — səadətlərinin şahidi
kimi. Bu şahid güzgü kimi lazımdır onlara — güzgüyə baxıb
öz xoşbəxtliklərini görmək üçün. İndi Zaurla Təhminənin
xoşbəxt günlərinin belə bir güzgüsü, belə bir şahidi peyda
olmuşdu və adı Mədinə idi... Mədinə gündə neçə dəfə keçirdi
Təhminəgilə —