n dibindən çıxanı deyirdi... Zaur bu barədə ancaq üçüncü,
ya dördüncü zəngdən sonra bildi...
Bir dəfə gördü ki, Təhminə telefona yanaşdı, dəstəyi
qaldırdı: "Bəli, mənəm", — dedi, amma birdən-birə ağappaq
ağardı, dili-dodağı əsdi və bir müddət lal dinməz dəstəyi
qulağında saxlayıb asdı.
Zaur
—Kim idi? — deyə xəbər aldı.
Təhminə:
—Düz düşməyiblər, — dedi. Zaur başa düşdü ki, yalan
deyir, amma nə illah elədisə də, Təhminə bir şey demədi.
Zaurun heç ağlına da gəlməzdi ki, anasıymış zəng vuran. Onun
ağlına tamam başqa şeylər gəlirdi: yenə də qısqanırdı
Təhminəni, yenə də elə bilirdi ki, Təhminə ondan nə isə
gizlədir. Axı, doğrudan da, Təhminəyə çox tez-tez zəng
vururdular, özü də dəstəkdən gələn səslərin çoxu kişi səsi idi...
Təhminə telefonla çox mehriban danışırdı, sonra isə
mısmırığını sallayan Zaura:
—Sən də qəribə adamsan e, Zaurik, — deyirdi, — dərzimdir
də. Demişdim ki sənə, paltomu vermişəm qısaltsın. Axşam
primerkaya getməliyəm.
—Nə danışırsan, Zaur, diş həkimidir də, görmürsən
dişlərimi müalicə elətdirirəm, zəng eləmişdi ki, bu gün
gəlməyim, işi var, gələn həftə gəlim.
Amma ikinci, ya üçüncü dəfə idi iki, bax beləcə telefonu
götürür, nə isə eşidib susur və dinməzcə dəstəyi yerinə qoyurdu
və bundan sonra da bir müddət halı özündə olmurdu.
—Yenə ayrı yerə düşüblər? — deyə soruşdu Zaur.
Təhminə:
—Hə, — dedi və tələsik vanna otağına keçdi... Zaura elə
gəldi ki, oradan hıçqırıq səsləri eşidilir, amma yarım saatdan
sonra Təhminə vannadan çıxdı, sifəti tərtəmiz və açıq idi, üzü
də qayğısız gülümsünürdü.
276
Səhərisi gün yenə zəng olundu və Təhminə dəstəyi qaldırıb
pərişan bir halda susduqda Zaur bildi ki, zəng vuran həmin
adamdır, ehmallıca arxadan Təhminəyə yanaşdı, birdən kəskin
hərəkətlə dəstəyi qapıb öz qulağına tutdu. Dəstəkdən hiddətli
qadın səsi və elə bil zəhərlə yoğrulmuş bir nəfəs gəlirdi:
—Ay qəhbə, ay üç manatlıq şortu, sən elə bilirsən uşağımızı
əlimizdən ala biləcəksən? Ay sənin ölmüşünü görüm, ay
mürdəşir