yusun sənin o həyasız sifətini! — Zaur dərhal dəstəyi
qoydu, bu səsi dünyada heç bir başqa səslə dəyişik sala
bilməzdi — anasının səsiydi bu.
Təhminə qolu-qanadı sanki qırılıb yanına düşmüş Zaura
baxdı, qəmli-qəmli gülümsündü:
—Di sakit oldun? — dedi.
Zaur xəcalətindən nə edəcəyini bilmirdi, bilmirdi nə desin,
nə etsin və güc-bəlayla yalnız:
—Dünən də o idi? — deyə soruşdu
Təhminə ağır-ağır başını yellədi, sonra yavaş səslə əlavə
elədi:
—Hər gün zəng eləyir. Sən bura köçəndən bəri hər gün.
Bir ay idi Təhminəgildə yaşadığı. O soyuq noyabr günü
atasıyla danışdıqları, evlərindən çıxıb getdiyi axşam yadında
idi. Atasıyla o ağır söhbətdən sonra, anasıyla görüşmədən
qapını çırpıb evlərindən çıxmış, bura gəlmiş və hər şeyi
Təhminəyə danışmışdı... Təhminə:
—Zaurik, — dedi, — yəqin ki, mən yaxşı adam, nəcib qadın
olsaydım, gərək sənə deyəydim: yox, yox, əzizim, cavan
həyatını mənə qurban vermə, qayıt evinizə, ata-ananı bədbəxt
eləmə. Amma mən yalan danışmaq istəmirəm. İstəyirəm
qalasan mənimlə, hətta, belə ağır şeylərin bahasına olsa da
qalasan... Yəqin mən çox pis adamam və çox amansız
qadınam... Neyləyəsən?..
***
Yalnız Təhminənin yanında qalandan sonra Zaur uzun
277
gecələrin Təhminəyçün nə qədər əzablı olduğunu başa düşdü.
Təhminə yata bilmirdi, yuxusuzluq bəlasına düçar idi və səhəri
açmaq onunçün həyatın ən ağır işgəncələrindən idi. Təhminə
bu dəhşətli tənhalıq gecələri haqda çox danışırdı Zaura və
deyirdi ki, ən dəhşətli tənhalıq-gecə tənhalığıdır və əriylə
yaşadığı vaxtlar o bu dəhşətli gecə tənhalığını bəlkə daha da
ağır hiss edirdi, "indi isə sən — canlı, isti bir varlıq —
buradasan, yanımdasan və mən özümü tənha hiss eləmirəm" —
deyirdi...
—Xan, barı bir gözünüzü açın, yeməyinizi yatağa gətiriblər.
Padnosda qayğanaq, kofe və xırda-xırda doğranmış kəllə
qənd gətirmişdi... Dünən axşam kəllə qəndləri yox idi. Zaur
axşam çay içəndə dedi ki, bu biri qəndi xoşlamır və Təhminə
səhər tezdən durub dükana düşmüş, Zaur yuxudan