n oyananacan
kəllə qənd alıb gətirib, xırda-xırda doğramışdı. İndi Zaur bütün
bunları yadına salıb, sonsuz bir məmnunluqla kəllə qəndi
ağzına qoyur elə gülümsünürdü. Təhminə onun bu məmnun
gülüşünə baxıb qəhqəhə çəkdi:
—Aman allah, kişilər lap uşaq kimidirlər e... Xırda bir
arzunuzu yerinə yetirən kimi ağzınız gedir qulağınızın dibinə.
Madam ki, hər xırda istəyinizə əməl edirik, elə bilirsiz ki, day
sizin yolunuzda sino gedirik. Odur ki, tez tora düşürsüz də.
Zaur qəndi uddu, kofedən bir qurtum aldı, udqundu və:
—Bəs əslində belə deyil, sino getmirsən mənimçün? — dedi.
Təhminə cavab vermədi, dilini göstərdi ona və otaqdan
çıxdı.
Zaur addımlarını dinləyirdi Təhminənin. Təhminə mətbəxə
gedirdi, otağa qayıdırdı, əynindəki paltar təkin sadə və yüngül
bir melodiya zümzümə edirdi, hardan düşmüşdü bu melodiya
dilinə? Bu melodiyada işıqlı bir səhər erkənliyi vardı, divara
düşmüş çəpəki günəş şüaları, sabundan üfürülən şarlar vardı,
apaydın, apaçıq mavi səmada uçan rəngbərəng çərpələnglər
vardı — qayğısız uşaqlığın bütün işığı, buludsuzluğu vardı və
ilıq dekabr gününün gözlənilməz bol günəşi pəncərələrdən
278
otağa dolub oboyların çiçəklərini də elə bil doğrudan
çırtdatmışdı... Kofe də isti idi, çörək də isti və təzəydi,
qayğanaq da ləzzətliydi, Təhminə də sadə melodiyanı hey
zümzümə edirdi və bütün bunlar elə cavab idi də…
***
Səhərlər Təhminənin səliqəli mətbəxində yemək yeyərkən
bəzən öz evlərini yada salardı. Təhminənin mətbəxi həmişə
tərtəmiz olardı, döşəməsi qara-yaşıl kvadratla döşənmişdi,
masanın üstündə də dördkünc Vyetnam salfetləri düzülmüşdü,
elə bil pəncərələrdən düşən işıq da dəqiq kvadratlara
bölünmüşdü. Bu mətbəxin səliqəsi-sahmanı nədənsə Zaurun
xəyalında anasının mətbəxini canlandırırdı. Evlərində mətbəx
masasının üstü həmişə qalaq-qalaq çirkli qabla dolu olardı və
Zaur səhər yeməyini yemək istəyəndə bu çirkli-yağlı
boşqabları aralayıb masanın üstündə kiçicik bir yer açardı,
çayını-çörəyini orda yerləşdirib, birtəhər