yeyərdi. Tələsik
yeyərdi, çünki ətrafdakı yağloçalara, illah da hardansa gəlib bu
boşqabların arasına düşmüş anasının iri darağına baxanda ödü
ağzına gələrdi. Darağın üstündə də həmişə bir çəngə tük
olardı...
—Mətbəxin, evin, üst-başının təmizliyinə, səliqəsinə
Təhminə o qədər vaxt sərf edərdi ki, Zaur, hətta, təəccüblənirdi
də. Təhminə: "Bəs necə, — deyərdi, — evdə təmizlik ən vacib
şərtdir, adamın kefi-əhvalı da, özünü necə hiss eləməsi də
hamısı bundan başlanır. Evin təmizliyini gərək uşaqdanböyüyə
hamı gözləsin. Özü də lap körpəlikdən tərbiyə etmək
lazımdır bu hissi".
Uşaqların tərbiyəsi haqqında saatlarla danışa bilərdi... oğlu
olsaydı onu necə tərbiyə etməsindən (idmanla məşğul olardı
mütləq, ən kiçik yaşından üzmək öyrənərdi), qızı olsa onu necə
böyütməsindən (gəlin kimi geyindirib bəzəndirərdim onu, üç
yaşından balet məktəbinə verərdim ki, bədəni mütənasib olsun)
elə hey söz açardı və deyərdi ki, onun uşaqları dünyada ən
279
səliqəli və ən gözəl uşaqlar olardı yəqin.
Amma bəzən tamam başqa şeylər deyirdi... İstərdim ki,
deyirdi, çoxlu uşağım olsun, hamısı da səliqəsiz, murdarçı,
bütün bu mənzili çirkləndirib batırsınlar və həm də bu uşaqlar
Zaurun uşaqları olsun. Hər ikisi-Zaur da, Təhminə də — bütün
günü onların çirklərini, zibillərini təmizləsinlər, his-paslarını
yusunlar, dallarıycan zibillərini təmizləsinlər, yorulub əldən
düşsunlər, amma bütün bunlara baxmayaraq yenə də bir-birini
sevsinlər. Bütün günü uşaqlarla əlləşib axır ki, onları yatırsınlar
və onları yatırandan sonra yenə də bir-birlərinə qovuşsunlar —
bax əsl məhəbbət bu olardı — məişətin, gündəlik həyatın hər
çür xırda-para qayğılarından, əzab-əziyyətlərindən, çirkindən,
hisindən-pasından keçib, əvvəlki çılğınlıqda qalan məhəbbət
doğruçu məhəbbətdir, yoxsa ki, elə-belə "quru-quru qurbanın
olumun" nə qiyməti var?
—Sən heç bilirdin, Zaur, demə uşaqlar ana bətnində yuxu
görürlərmiş... Bircə biləydim nə görürlər yuxularında, axı hələ
dünyadan xəbərsizdirlər,