, nə xəyalları, nə təsəvvürləri ola bilər
ki, onu da görsünlər yuxuda. Amma elmi, tibbi surətdə təsdiq
olunub ki, ana bətnində yatıb dururlar, yuxu görürlər, özləri də
bilirsən nə cür yuxuya gedirlər — ana ürəyinin döyüntüsü
altında... yəqin orada... bu səs təbil səsi kimi gəlir. Belə bir
eksperiment eləyiblər: ana ürəyinin döyüntüsünü maqnitofona
yazıblar və yenicə dünyaya gəlmiş uşağın qulağının dibində
səsləndiriblər, o saat yuxuya gedib uşaq... Eh, Zaurik, heyf ki,
mən ana ola bilməyəcəyəm heç vaxt.
—Nə əcəb bəs uşaq götürmürsən? — dedi Zaur.
"Götürmürük" yox, məhz "götürmürsən". Bu barədə hər ikisi
— Zaur da, Təhminə də eyni anda fikirləşdi...
Təhminə bir qədər susduqdan sonra:
—Bilirsən, — dedi, — mənim də ağlıma gəlib. Amma
qərara gəldim ki, heç bir vaxt eləməyim bu işi. Axı, Zaurik,
mən dəliyəm, xasiyyətimi bilirsən necədir, üç günə, bir həftəyə,
bir aya o uşağa elə bağlanardım ki, doğma balamdan da artıq
280
istərdim. Amma hər an, hər dəqiqə onu da düşünərdim ki,
mənimki deyil. Qorxudan ürək-göbəyimi yeyərdim, birdən
uşağın əsl ata-anası çıxdı və nə cürsə tanıdılar uşağı —
nağıllardakı kimi, məsələn, kürəyindəki bir xala görə. Yaxud
lap elə ata-anası olmasın, hər halda kimsə bir mərdimazar bir
gün həqiqəti açıb deyəcək uşağa. Tutalım oğlan olsun, bir vaxt
evlənəcək, o zaman arvadı mütləq açacaq bu sirri ona — sənin
anan doğma deyil ki, deyəcək... Ya arvadı olmasın, başqa adam
olsun, nə çoxdur belə "xeyirxahlar", mənim o qədər
istəməyənlərim, düşmənlərim var ki, biri elə tutalım sənin anan
— Zaur qızardı, — başqası, məni yandırmaqçün, məndən
intiqam almaqçün mütləq açacaqlar həqiqəti uşağa. Təsəvvür
eləyirsən, deməli, mən bütün ömrümü gərək iynə üstündə
oturam, hər dəqiqə, hər gün qorxam ki, bu gün, ya sabah uşaq
həqiqəti biləcək… Deməli, o tam mənimki olmayacaq. Mən isə
istəyirəm ki, kim isə tam mənasında mənim olsun, ancaq
mənim... — Yenə bir müddət susdu, sonra qətiyyətlə əlavə
etdi:
—Yox, özgə uşağı elə özgə