uşağıdır. Mənimki deyil... Sənin
kimi Zaurik... axı sən də mənimki deyilsən... Gec-tez itirəcəm
səni... bilirəm axı...
Bu söhbət Zaurun Təhminənin yanına köçdüyü lap ilk
günlərdə olmuşdu. Zaurun haradasa ürəyinin lap
dərinliklərində gizlətdiyi bir hissin, ürəyinə dammış bir
duyğunun Təhminə tərəfindən belə dəqiq ifadə olunması qəribə
idi. Mat-məəttəl qalasıydı... Onlar ikilikdə içki içəndə belə
Təhminə həmişə stolun üstünə üçüncü bir qədəh də qoyurdu:
bu sənin, bu mənim, bu da bizim ayrılığımızın... Görüşlərinin
ilk günündən gələcək ayrılıqları da onlarla birgə yaşayırdı,
gündən-günə böyüyərək gündən-günə onlara yaxınlaşırdı.
***
Söhbət tamam kənar məsələdən düşmüşdü — həqiqi və
yalançı kübarlıqdan. Həqiqi kübarlıq — nə bilim, babanın
281
babasının kim olmasından, əsil-nəcabətdən, qandan-filandan
asılı deyil... — deyirdi Təhminə. Həqiqi kübarlıq insanın gözü
toxluğunda, özünü tutmasında, daxili ləyaqətindədir. Həqiqətən
kübar və ziyalı adamı mən addımlarından tanıya bilərəm,
insanın necə yeriməsi onun varlığı, mənliyi, insanlığı haqqında
çox şey deyir. Məsələn, götürək Muxtarı.
Muxtar haqqında söhbətlər birgə yaşadıqları günlərdə
Zaurun ən çox qanını qaraldan şey idi. Muxtar haqqında
söhbətlər, bir də telefon zəngləri. Elə hamıdan çox zəng eləyən
də Muxtar idi.
Zaur təəccüblə:
—Bütün günü idarədə bir yerdəsiniz, söhbətinizi eləyib
qurtarmırsınız ki, evə gələn kimi yenə bir saat Muxtarla
telefonla laqqırtı edirsən?
Təhminə gülə-gülə:
—Zaurik, niyə başa düşmürsən, — deyirdi, — idarədə hamı
ancaq işlə məşğuldur, söhbətə, qeybətə macal qalmır. Amma
telefonla qeybət qırırıq. Axı Muxtarın da qeybətlə arası kökdür.
Nə deyirsən de, öz aramızdır, arvadların adı çıxıb, kişilər
qeybəti arvadlardan çox xoşlayırlar. Mənim dostlarımın
çoxusu...
Zaur onun sözünü yarımçıq kəsib:
"—Mənim dostlarım, mənim dostlarım", — deyə
Təhminənin ağzını əydi, — yaman çoxdur sənin dostların...
Yadında saxla, adam istəyəndə ki, dostu çox olsun, axırda