a bir
nəfər də həqiqi dostu qalmır.
Təhminə soyuq bir tərzlə:
—Nədi, yəni özünü nəzərdə tutursan?.. Hədələyirsən məni?
Ya xəbərdarlıq edirsən?
Zaur:
—Necə istəyirsən o cürə başa düş, — dedi. İlk dəfə onda
toqquşdular.
Təhminə dinmədi. Kirimişcə geyindi, heç nə demədən çıxıb
getdi... Zaur onun hara getdiyini bilirdi, axşam verilişi vardı,
282
yarım saatdan sonra Zaur televizoru qurdu və ekranda
Təhminəni gördü. O axşam bütün verilişlərə baxdı və
verilişlərin arasında elan edən Təhminəni gördü... Axırıncı
verilişin qurtarmasına iyirmi dəqiqə qalmış Zaur geyinib
küçəyə düşdü, maşın tutdu, televiziyanın qabağına gəldi.
Birinci mərtəbədəki mənzillərin pəncərələrindən televiziya
ekranının mavi şüası görünür və Təhminənin səsi gəlirdi...
Təhminə verilişin qurtardığını elan etdi, hamıya "gecəniz xeyrə
qalsın" dedi... Beş-on dəqiqə də keçdi və Zaur Təhminənin
tələsik addımlarla trolleybus dayanacağına tərəf qaçdığını
gördü. Zaur çağırdı, Təhminə onu gördü, gülümsündü. Onlar
qucaqlaşdılar, adamsız gecə avtobusuna mindilər və avtobus
onları Təhminənin evinə — onların evinə tərəf apardı...
***
—Sən gərək məni qısqanmayasan, Zaurik, — qaranlıqda
onun pıçıltıları sanki sözlərə xüsusi bir siqlət verir, həqiqət
aşılayırdı; bu sözlərə inanmamaq olmurdu — qısqanmaq
bilirsənmi nə deməkdir, deməli, sən özün öz zəifliyini etiraf
edirsən. Amma heç kəsə qısqanmamaq hamıdan güclü olmaq
deməkdir. Mən istəyirəm sən güclü olasan, Zaurik, hamıdan
güclü... Özünə inanasan... Bir də mənə inanasan, Zaurik... İnan
mənə... Mən sənə xəyanət etmərəm... Nə qədər ki, biz bir
yerdəyik...
***
Axşamlar tez-tez musiqiyə qulaq asardılar. Təhminənin
çoxlu lent yazıları vardı, amma bu yazıların toplanmasında heç
bir dəqiq prinsip, ya sistem yox idi. Müxtəlif musiqi parçalarını
yazdırmışdı — yalnız özünün sevdiyi musiqiləri. Çox vaxt
yalnız klassik musiqini və "Leyli və Məcnun" operasını
dinləmək istəyirdi... Hər axşam bir qədər rəqs etmək də
xoşlayırdı, ağır ritmli