ə bax e: "Qoy məni öldürsünlər, bir alagöz qız üstə".
Bəs bu sözləri bilirsən, qulaq as, fikir ver: TBir evdə ki, sən tək
gözəl olmadı, o ev viran olub, talanmaq gərək". Zaurik, bu
sözlər xalqın təfəkkürünü yüz dənə qalın elmi kitabdan daha
gözəl ifadə edir.
Maqnitofondan mahnı səslənirdi: "Səndən mənə yar olmaz"
— və Təhminə Zaurun düz gözlərinin içinə baxa-baxa bu
sözləri təkrar edirdi: "Səndən mənə yar olmaz". Zaur, doğrudan
da, təəccüblənirdi. Təəccüblənirdi ki, sevdiyi, amma indiyə
qədər belə diqqət vermədiyi xalq mahnıları onun və
Təhminənin münasibətlərindəki ən dərin, ən mübhəm
duyğuları bu qədər səlis və aydın, bu qədər təsirli və yanıqlı,
belə sərrast və dəqiq ifadə edə bilirlər. "Pəncərədən daş gəlir,
ay bəri bax, bəri bax, xumar gözdən yaş gəlir, ay bəri bax, bəri
bax. Səni mənə versələr, ay bəri bax, bəri bax, allaha da xoş
gələr, ay bəri bax, bəri bax...".
Təhminə bu sözləri də təkrar edir:
—Doğrudan da, Zaurik, səni mənə versəydilər, allaha da xoş
gələrdi, — deyirdi, amma nə olsun ki, verməyəcəklər səni
mənə, dünyasında verməzlər, bilirəm axı...
Papirosun yana-yana,
Od düşüb şirin cana.
Vallah, qoyub gedərəm, ay gülüm,
Qalarsan yana-yana...
Bu mahnıdakı hədə zarafatyana bir hədə idi, amma bu
zarafatın dibində acı və qaçılmaz bir həqiqət də var idi.
Axı necə olurdu, necə olurdu ki, haçansa, çox-çox qabaqlar
yaşamış insanlar, onların — Zaurla Təhminənin — bu gün
duyduqlarını eynilə onlar duyduqları kimi duymuş, belə gözəl
və sadə sözlərlə, yanıqlı və əbədi melodiyalarla ifadə edə
bilmişlər?.. Hisslərin yaşı, tarixi yoxdur, insanlar həmişə, hər
yerdə eyni cür duyublar, eyni duyğular keçiriblər — məhəbbət,
qısqanclıq, ağrı, sevinc, güman, nisgil, ümid, həsrət duyğuları
285
— və eyni cür nəticələrə də gəliblər: ağrıyla-acıyla "səndən
mənə yar olmaz" qərarını veriblər və bu qərarın özündə şıltaq
bir yalan, tərs bir işvə var, necə yəni səndən mənə yar olmaz,
səndən başqa da mənim, ya məndən başqa da sənin yarın