ola
bilərmi, mümkündürmü bu, əlbəttə, yox, əlbəttə, biz bir-birimiz
üçün yaranmışıq, kim bizi ayıra bilər, əlbəttə, əlbəttə, biz birbirimizinik,
əlbəttə "səndən mənə yar olmaz..."
"Laçın" mahnısı səslənəndə isə Təhminə həmişə ağlayırdı,
bu mahnı qəlbinin hansısa, Zaura belə məlum olmayan tellərini
tərpədirdi, gözləri dolurdu, yaş gilə-gilə yanaqlarına süzülürdü.
Niyə, nədən bu sözlər Təhminəyə belə dərin təsir göstərirdi:
"Elçiləri qırılmış. Özü elçi düşən yar...".
***
Təhminəgilə köçəndən bəri ilk dəfə maaşını alan kimi Zaur
bazara getdi... Maaşının tən yarısını xərclədi — meyvə, qozfındıq,
kişmiş, qərənfil və hətta, ət aldı. Nə isə indiyəcən
yaşamadığı bir hiss — evdarlıq hissi duyurdu və pilləkənləri
fərəhlə, sevinclə, tələsə-tələsə qalxırdı. Təhminə kefinə soğan
doğramadı? İki kilo əti o yan-bu yana çevirdi, üz-gözünü
turşudub:
—Adam belə ət alar, — dedi, — başdan-ayağa sürsümükdür,
bir də şəntir. Hardan ağlına gəldi bazarlıq eləmək?
Heç olmasa mənə deyəydin, göndərərdim səni Fazilin yanına,
mənim tanışımdır, həmişə ətin yaxşı yerindən saxlayır
mənimçün... Evdə səni pis öyrədiblər, yəqin ömründə bazarlıq
eləməmisən, hə?
Zaur hirslə:
—Bəli, — dedi — bazarda tanış ətçim də yoxdur.
—Elə görünur ki, yoxdur, yoxsa belə uşaq kimi başını
aldadıb zir-zibili verməzdilər qoltuğuna.
Zaur dinmədi, qaşqabağını salladı və ta axşama kimi
Təhminəylə kəlmə kəsmədi.
Axşam televizorla filmə baxırdılar, yenə də dinib-
286
danışmırdılar. Filmdə toy səhnələri vardı... Təhminə birdən
gözlənilməz bir tərzdə Zaura müraciət elədi:
—Zaurik, bilirsən necə istərdim ki, mənim də toyum olsun.
Özü də lap elə bizim bütün dədə-baba qaydalarıyla: əvvəl
elçilər gəlsin, həri alsınlar, sonra nişan, sonra toy... Uzun ağ
paltar, çalğıçılar, gəlin havası, güzgü, şamlar...
Düz Zaurun gözlərinin içinə baxıb susdu, yenidən
danışmağa başlayanda Zaur mat qaldı ki, Təhminə necə də
məharətlə onun ürəyindən keçən ən ani fikirləri, düşüncələri
açıq kitab kimi oxuya