a bilir — elə düşüncələri, elə fikirləri ki,
Zaur özü belə onları dəqiq müəyyənləşdirə bilmirdi.
—Zaurik, sənin başına gələcək bütün bunlar, bilirəm. Elçi
də göndərəcəksən, nişanın da, toyun da olacaq. Amma, vallah,
heç çür sənin Spartakla yeznə-qayın olacağını təsəvvürümə
gətirə bilmirəm.
Zaur başını buladı. Təhminə ciddi tərzlə:
—Bilirsən nə var? — dedi. — Başını-zadı yelləmə. Nə olub,
deyirlər, doğrudan da, gül kimi qızdır. Minnətin olsun sənin.
Ümumiyyətlə, başa düşmürəm nə adətdir siz kişilərdə, dartıb
özünüzü dağ başına qoyursunuz "evlənəcəm, evlənməyəcəm,
bəyənirəm, bəyənmirəm...". Guya ki, evlənməyinizlə qadınları
xoşbəxt eləyirsiz.
Zaur siqaret çıxartdı, kibrit çəkdi, kibritin qığılcımından bir
qor kənara sıçradı, divarın güncündə dayanmış iri, əlvan hava
şarının üstünə düşdü. Təhminə:
—Vay, neylədin, — deyə yerindən sıçradı: şar partlamışdı...
***
Sonralar Zaur heç cür müəyyənləşdirə bilmirdi — haçan, axı
haçan başladı bütün bu şeylər. Bəlkə növbəti bir zəngdən sonra
— Təhminə tanışlarından kimləsə uzun-uzadı danışırdı. Zaur
isə mətbəxdə papiros çəkir, hirsini içində boğur və Təhminənin
şən zarafatlar etməsinə, deyib-gülməsinə diqqət edirdi...
Ondamı? Ya başqa bir vaxtda — Təhminə özünü pis hiss
287
eləyirdi, xəstələnmişdi, bazara Zaur getməli oldu, hər şeyi alıb
gətirəndən sonra isə Təhminə onun bazarlığını lağa qoymağa
başladı, "əlindən heç bir iş gəlmir, — dedi: — bu nədi belə alıb
gətirmisən, deyirdim sənə axı, Fazilə yanaş, mənim adımdan
xahiş elə, ətin yaxşı yerindən versin...".
Zaur ölsəydi də Fazilə yanaşmazdı. Təhminə onu nişan
verəndən sonra göz qoymuşdu bu yoğun peysərli, qırmızısifət,
qarabığlı ətsatana, az-çox gözəgəlimli qadınlara, qızlara-ət
verəndə Fazilin ağzının suyu axırdı…
Bəzən Zaura elə gəlirdi ki, Təhminə qəsdən onun yaralı
yerlərini qurdalayır, zəif damarını tutur... Küçədə Zaur hər
hansı bir maşına bir az artıq baxdımı, Təhminə dərhal
masqaraya başlayırdı. "Hə, nədi, "Moskviç"in yadıva