təəccübü açıldı:
—Aaa, o mənada...
Sükut çökdü, Zaur cibindən daraq çıxarıb, bir qədər əsəbi
hərəkətlə saçlarını daramağa başladı. Nemət:
—Yaxşı, — dedi, — bağışlayın, söhbətinizə mane oldum.
—"Görəsən bütün günü belə gəzəcək, düymələrini
31
düymələməyəcək?" — deyə düşündü və bir neçə addım
aralanandan sonra özünü saxlaya bilmədi, dönüb bir də
Təhminəyə baxdı:
—İşdi şayət təsadüfən yuxumda Riqaya düşsəm, mütləq səni
axtarıb taparam, — dedi.
Dişləri narın, tən-bərabər,qarğıdalı dənələri.
Nemət otağa girdi. Futbol ehtirasları sinsiyib hamının içinə
çökmüşdü. Başlarını aşağı salmışdılar, hərə öz işiylə məşğul
idi. Deyəsən, Dadaş dünənki söhbətdən heç söz salmaq fikrində
deyildi.
"Üzümə salım, deyim. Yox. Yaxşı düşməz". Ancaq
deməsəm də, özünün yadına düşən deyil. Bəlkə bir bəhanə
tapıb deyim. Məsələn, "bu gün gedəcəm dublyajın pulunu
almağa, deyirdim sizə, "Jivıe i mertvıe". Yaxud "dünən şkafa
baxdım, tapa bilmədim, bizdə burda yoxdur ki, o roman?" Yox,
bu bicliklərin köhnə pulnan qiyməti beş qəpikdir. Dadaş
qazdan ayıqdır. Ya bəlkə belə deyim: "Dünən oturub başladım
bir az romandan tərcümə etməyə, pis getmir". Yox, bu da
yaramaz. Deyər başlamısan, əcəb eləmisən, qurtar gətir, plana
salaq... "Əşi, nə götür-qoy edirəm?".
—Dadaş müəllim, — dedi, — dünən müqavilə haqqında
danaşmışdıq, yadınızda?
Nemət duydu ki, otaqdakılar qulaqlarını şəklədilər.
Dadaş başını qaldırdı:
—Hə, hə, əlbəttə, yadımdadır. Yəhya, zəhmət çək,
Təhminəni çağır, bir müqavilə doldursun.
Təhminə otağa girdi. Düymələri bağlanmışdı. Görəsən Zaur
deyib? Siyirtməsindən müqavilə çıxarıb doldurmağa başladı.
Atanın adı, ünvanı...
—Dadaş müəllim, neçədən bağlayırsınız?
Bir an səssizlik çökdü. Guya Qurban da, Yəhya da, Gümşüd
də öz işləriylə məşğul idilər. Amma Nemət bilirdi ki, üçünün
də qulağı darı dənləyir.
Nemət düşünürdü: "Lap aşağısı 60, yuxarısı 150. Bunlar
32
heç, indi görəsən həştad olacaq, yüz, ya yüz iyirmi?".
Dadaş:
—Yüz iyirmi, — dedi, — sanballı