düşüb?
Valideynləri dəcəl oğlancığazlarını cəzalandırıblar —
oyuncağını əlindən alıblar yazıq uşağın". Bu cümlələrin deyiliş
tərzi, "oğlancığaz, uşaq" sözləri Zauru cin atına mindirirdi.
Hiss edirdi ki, hiddət onu get-gedə daha artıq boğur, bütün içini
çulğalayır və belə dəqiqələrdə o, hətta Təhminəyə nifrət edirdi.
Bəlkə də bu hiss başqa bir gün başlamışdı. O gün ki, Təhminə
Mədinənin yanında Zaurun anası barədə danışmağa başladı,
dedi ki, indi tək evdə yox, idarədə də Təhminəni rahat
buraxmır, ora da zəng vurur. Mədinə dedi ki, kaş bircə dəfə
Zivər xanım zəng vuranda dəstəyi mən götürəydim, dərsini
verərdim onun. Zaur özünü güclə saxladı, hiddət butün içini
çulğamışdı, o tək Mədinəyə yox, Təhminəyə də ağzından
çıxanı demək istəyirdi, — axı hər halda söhbət anasından
gedirdi... Doğrudur, anasının hərəkətləri də nalayiq hərəkət idi,
amma hər halda Mədinənin — tamamilə yad adamın borcu
deyil onların sırf ailə məsələlərinə qarışsın. Yaxşı. ki, Mədinə
artıq-əskik söz demədi və heç bir vaxt bu söhbətə qayıtmadılar,
amma o gün Mədinə bircə kəlmə də desəydi anası barədə, —
Zaur aləmi dağıdacaqdı..
Bütün bunlardan xırda-xırda müəyyən bir fikir, bir hiss
oyanırdı, necə deyərlər, dama-dama göl olurdu və bir gün Zaur
288
nədənsə, yaman darıxdı, qəribsədi anasıyçün, Təhminənin
səliqəli, təmiz mətbəxində şam yeyərkən anasının çirkli,
səliqəsiz mətbəxi gəldi durdu gözlərinin qabağında — fikri
yayındı, gözləri yol çəkdi. Təhminə də dərhal bunu gördü,
amma Zaurun imdadına yetməkdən, təsəlli verib, ovudub,
yenidən onu yanına qaytarmaqdansa, əksinə, elə bil tərs damarı
tutdu, rişxəndlə istehzaya keçdi:
—Hə, nə olub, uşağın gözləri yenə yol çəkir? — dedi. —
Olmaya "Moskviç"i düşüb yadına?
Qəsdən belə deyirdi, qəsdən Zaurun intizarını, ata-ana
həsrətini "Moskviç"lə, Zaurun məhrum olduğu məişət
rahatlıqlarıyla, bayağı vərdişlərlə bağlamaq istəyirdi.
Zaura elə gəlirdi ki, Təhminə onu yalnız "Moskviç"ə
qısqanır. Ona qəribə görünürdü ki, özü