mənzilə
292
baxmağa getmişdim — yüz cür variantı vardı və bu variantların
heç birinin düz olub-olmamasını yoxlaya bilməzdi, yoxlamaq
istəməzdi Zaur, amma heç birinin yüz faiz doğru olduğuna
inana da bilmirdi.
Telefon zəng çaldı. Zaur dəstəyi qaldırdı:
—Bəli:
Dəstəyi dərhal asdılar: du, du, du...
Zaur fikirləşdi ki, yəqin yenə zəng vuracaqlar, hər dəfə
divandan qalxıb telefona yanaşmağa ərinirdi, odur ki,
dolabçanı divana tərəf çəkdi, indi uzandığı yerdən əlini uzadıb
dəstəyi qaldıra bilərdi...
Yarım saat da keçdi və yenə telefon səsləndi. Zaur dəstəyi
qaldırdı, elə bildi yenə asacaqlar, amma Muxtarın səsini eşitdi:
—Siz allah bağışlayın, Zaur, Təhminə hələ gəlməyib?
—Yox
—Bəs hardadır görəsən?
—Bilmirəm.
—Xahiş edirəm gələn kimi mənə zəng vursun. Vacib işim
var. Özüm də arabir zəng vuracam.
Zaur heç nə demədi...
Balaca əncir ağacına baxırdı. Təhminə hey bu ağacdan
danışardı, daha doğrusu, bu ağacı onlara hədiyyə gətirmiş
alpinist dostlarının söhbətlərini təkrar edərdi; haradasa
Naxçıvanda, dağlarda tapmışdılar bu ağacı, Gəmiqayanın
yanında. Gəmiqaya adlı yerdə, rəvayətə görə, Nuhun gəmisi
lövbər salıbmış və oralarda alpinistlərin dediklərinə görə
qayaların üzərində maraqlı şəkillər var. Qobustan qaya rəsmləri
kimi...
Telefon zəng vurdu:
—Bəli.
Yenə asdılar: du, du, du...
Zaur səhərdən dilinə bir şey vurmamışdı, amma yerindən
durub mətbəxə keçmək, naharı qızdırmaq istəmirdi. Heç bir şey
istəmirdi. Ümumiyyətlə, yalnız bax beləcə uzanmaq, papiros
293
çəkmək və heç bir şey haqqında düşünməmək istəyirdi. Hətta,
geoloji ekspedisiya barəsində, Filizçay partiyası, Mərdanov
Azər barədə belə düşünmək istəmirdi. Ona elə gəlirdi ki,
əslində heç yoxdur da belə geoloji partiya və varsa da, hər
halda, Zaurun ora düşməsi qeyri-mümkün bir xülyadır...
Ümumiyyətlə, ona elə gəlirdi ki, həyatında heç bir çıxış yolu
yoxdur, indiki həyatını dəyişə biləcək və eyni zamanda onu
keçmiş həyatına qaytarmayacaq üçüncü bir yol, üçüncü bir
variant