t yoxdur və hər şey bitib-tükənib onunçün, bütün yollar
baqlanıb, bütün qapılar örtülüb, bütün pəncərələr qapanıb...
Yenə də zəng oldu, Zaur gülümsündü ki, bu cavabsız
zənglər dəqiq və müəyyən bir ardıcıllıqla səslənir, düz yarım
saatdan bir...
—Allo.
Asdılar.
Saat doqquzdan sonra Zaur nigaran olmağa başladı. Axı
bilirdi: Təhminə bu gün işləmir və işləməyən günlərdə heç vaxt
belə gec gəlmir evə. Bəlkə cədvəli dəyişiblər. Təhminə kimisə
əvəz eləyib. Bunu öyrənmək çox asan idi, durub televizoru
qura bilərdi, amma ayağa qalxıb otağın o biri güncünə
keçməyə, televizoru yandırmağa həvəsi yox idi. Həm də ki,
işdə olsaydı, Muxtar onu evdə axtarmazdı... Pəncərədən
Mədinəgilə tərəf boylandı, onun da işıqları yanmırdı...
Saat onu keçəndə ciddi nigaran oldu, qorxurdu ki, birdən
Təhminənin başında bir qəza olar. Düz saat 11-də bir də zəng
elədilər, asdılar. Muxtar daha zəng eləmirdi. Əlbəttə, dəstəyi
asan Muxtar deyildisə... Yəqin ki, o deyildi, belə xasiyyətli
adam deyildi Muxtar. Əgər o deyildisə, "vacib bir iş üçün"
daha zəng vurmurdusa Muxtar, deməli, Təhminəni tapmışdı və
Zaur da daha nigaran olmamalıydı. Təhminənin başında qəzafilan
yox idi.
On ikinin yarısında gəlib çıxdı Təhminə və dəhlizdə
paltosunu çıxaran vaxt yenə telefon səsləndi.
Zaur:
294
—Telefonu götür, — dedi.
Təhminə:
—Sən götür, — dedi.
—Mən götürəndə asırlar, — dedi.
Təhminə yorğun—yorğun:
—Bilirəm. — dedi. Çox əzgin görünürdü Təhminə.
Telefon isə hey səslənirdi.
Zaur:
—Muxtar zəng eləmişdi, — dedi, — dedi ki, vacib işi var.
Bu sözlərdən sonra Təhminə aramla telefona yanaşdı,
dəstəyi qaldırdı, nə isə eşidib dərhal asdı və ağır-ağır kürsüyə
çökdü.
Zaur diqqətlə ona baxırdı.
—Hardaydın? — dedi.
Təhminə:
—Canımı götürüb sənin ananın əlindən qaçmışdım, — dedi
və birdən hönkürüb ağladı.
Zaur yerindən durdu, Təhminəyə yanaşdı, əllərini onun
çiyinlərinə qoydu:
—Nə olub sənə? — dedi.
—Bacarmıram day, Zaur, bacarmıram... Təngə gəlmişəm.
Hər gün mənə zəng vurub küçə