söyüşləriylə söyür, çirkab
qalmayıb başıma tökməsin... Mənim nə günahım var ki, sən
işdən çıxmaq barəsində ərizə yazmısan, hə? Mənim heç
xəbərim də yox idi bundan. Amma anan məni hədələyirdi ki,
məhkəməyə verəcək, milisə xəbər eləyəcək, daha nə bilim nə...
Mənim nə təqsirim var, ilahi? Sən allah, sən ölülərinin,
dirilərinin canı, qayıt evinizə, Zaur, mənim də canım qurtarsın.
Rahat buraxın məni, sən allah, sən də, sənin anan da. Daha
səbrim çatmır, çatmır səbrim, vallah...
Qaçıb vannaya girdi...
Zaur divarın oboylarına baxırdı... Həmin oboylara ki,
Təhminənin dediyinə görə, Zaur gələn gün çiçək açmışdılar,
indi torşerin alaqaranlıq işığında bu oboylar tamam başqa cür
295
görünürdü... Zaur siqaret çəkirdi, cürbəcür fikirlər gəlirdi
başına — özü barədə, Təhminə barədə, anası barədə
düşünürdü.
Təhminə vannadan çıxdı, əynində mavi xalat vardı və
həmişəki kimi hamamdan sonra sifəti sakit, arxayın, tərtəmiz
idi; elə bil bütün qayğılarını, dərd-qəmini, əzab-iztirablarını
yuyub atmışdı.
Telefon səsləndi, Zaur telefona tərəf atıldı, dəstəyi qaldırdı
və indi asılacağını bildiyi üçün tələsik özü:
—Ay ana, axı sən niyə belə edirsən? — deyə bircə cümlə
dedi. Xəttin o biri başında susmuşdular, bir müddət bu sükut
davam etdi. Zaur yenidən sözə başlamaq istəyirdi ki, qəflətən
dəstəkdə bərkdən güldülər — kişi səsiylə bərkdən qəhqəhə
çəkdilər...
Zaur dəstəyi asdı və Təhminəyə heç nə demədi. Nə mənası
vardı bir şey deməyin. "Mən nə bilim kim idi bu, — deyəcəkdi
Təhminə, — mən bütün telefon xuliqanlarını tanıyıram
bəyəm?"
Bir də ki, son günlərin bütün iynələrindən, tikanlarından,
küsüşmə-dalaşmalarından, tənəli sözlərindən, zəhərli
atmacalarından, şübhələrindən, əsəbiliyindən sonra ilk dəfə idi
ki, Zaur Təhminəni belə sakit, arxayın halda görürdü.
Hamamdan sonra həmişəkindən onqat gözəl idi. Şampunla
yumuşdu saçlarını, hansı meşə bitkilərininsə, hansı ağac
yarpaqlarınınsa ətri vardı bu şampunda və qoxu Təhminənin
saçlarına, bütün bədəninə