ə hopmuşdu.
Zaur onu öpüşlərə qərq edirdi, elə bilirdi ki, ilıq bir bahar
günü meşədədirlər, ətraf yaşıllığa, sərinliyə, sıx yarpaqlar
arasından düşən günəş şüalarına qərq olub, onlar
məhəbbətlərinin uzaq ilk günləri qədər bəxtiyar və hər şeydən
asudədirlər... Təhminəni sığallayırdı, oxşayırdı — bu
nəvazişlər, tumarlar, öpüşlər qurtarmaq bilmir, uzandıqcauzanırdı
və elə bil hər ikisinin ürəyinə danmışdı ki, bütün bu
çılğınlığın axırına az, lap az qalıb...
296
****
—Səkinə, ərizəni direktora verdin?
—Yox, Dadaş aldı məndən.
—Dadaş? Dadaşın bura nə dəxli var?
—Dedi ki, direktorla özüm danışacam. Bir də xahiş elədi ki,
onun yanına gələsən. Dadaşın...
Dadaş:
—Əşi, sən bir toxta görək, — dedi və güncdəki masanın
arxasında oturmuş Qurban tərəfə əyri-əyri baxdı. — Ərizən
burdadır, budu ey, məndədir.
—Mən axı sizə yazmamışam bu ərizəni.
—Bilirəm, bilirəm, ancaq səninlə bir balaca söhbətim var
mənim. — Bir də tərs-tərs Qurban tərəfə baxdı. Qurban başını
aşağı salıb, guya ki, öz işiylə məşğul idi, amma qulağı darı
dənləyirdi. Dadaş ərizəni Zaura uzatdı. — Ala bax, budur
ərizən, haçan istəsən, müdirə apara bilərsən. Amma səndən
kiçik bir xahişim var, səninlə balaca bir söhbət edək, sonra
haçan istəsən gir direktorun yanına, direktor qaçıb eləmir ki,
işin axırınacan burda olacaq — Dadaş birbaşa Qurbana
müraciət elədi. — Qurban, — dedi, — bir neçə dəqiqəliyə
zəhmət çək çıx otaqdan, mənim Zaurla xudmani söhbətim var.
Qurban qaşqabağıyla yer süpürə-süpürə otaqdan çıxdı,
amma çıxmamışdan qabaq bir xeyli masasının siyirtmələriylə
əlləşdi — açdı, bağladı, kağızları səliqəyə saldı, götürdü,
qoydu, bir söz, xeyli onların, illah da Zaurun əsəbləriylə
oynadı. Nəhayət, çıxdı otaqdan, qapını da örtdü arxasınca.
Dadaş:
—Bilirəm, Zaur, — dedi, — mənimlə o qədər də aran
yoxdur. Səbəbini də bilirəm. Amma inan ki, mən ancaq sənin
yaxşılığını istəyirəm, gec-tez özün də bunu görəcəksən. Mən
ərizəvi anavın xahişiylə götürmüşəm. O, təsadüfən