haradansa
bilib və mənə zəng eləmişdi. Məsələ ondadır ki, atan
xəstələnib. — Zaur həyəcanla yerində qurcuxdu.
297
—Yox, yox nigaran olma, elə ciddi bir şey yoxdur. Bir az
təzyiqi qalxıb, amma mən özüm həkimlə danışdım, deyir,
qorxulu bir şey deyil. Əsəbdəndir, vəssalam, bir-iki gün
dincələr, hər şey öz qaydasına düşər. İndi səndən də xahişim
budur ki, bir-iki gün səbir eləyəsən, atan eşitməyib bu
məsələni, amma eşitsə, bir az da əsəbiləşəcək, indiki
vəziyyətində isə, özün başa düşürsən, əsəbiləşmək olmaz ona...
Anan da elə bu barədə xahiş eləmişdi məndən. Qoy atan
sağalsın, sonra ərizəni apar, çıxırsan işdən çıx, özün bilərsən.
—Atam yatır?
—Yox, anan deyirdi ki, evdə gəzir, amma işə çıxmağa
həkimlər icazə vermirlər. Sabah gedib dəyəcəm ona...
İstəyirsən, qoy bu ərizə də məndə qalsın, heç olmasa bazar
ertəsinəcən gözlə. Mən danışdım direktorla, o müavin də bir az
zırı adamdır, səninlə kobud danışıb bir az, bilirəm, direktora da
çatdırdım bu məsələni, dedim, axı olmaz belə, bu tərzdə
danışmaq olmaz belə incə mətləblər barəsində, özü də
yeniyetmə gənclə. Axı yaşı-filanı da gərək nəzərə alasan.
Zaur:
—Yaşın bura heç dəxli yoxdur, — dedi.
—Yox, dediyim odur ki, özgənin işinə belə kobud şəkildə
müdaxilə etmək ədəbsizlikdir, qanacaqsızlıqdır. Bəyəm belə
məsələni kobud, qaba inzibatçılıq yoluyla həll etmək olar?
Neyləyəsən, belə peziqırıq adamlar da var da...
Köynəyinin tərli, kirli boyunluğu, ora-bura dığırlanan göz
bəbəkləri — bu adamın bütün görkəmi Zaurun ürəyini
bulandırırdı. Əlləri necə də gödəkdir, barmaqları necə də
qısadır, ilahi, elə bil ilk dəfə idi görürdü onun gödək
barmaqlarını.
Zaur ayağa qalxdı:
—Yaxşı, — dedi, — bazar ertəsinəcən gözləyərəm.
Dadaş:
—Otur, — dedi, — sənə bir neçə kəlmə sözüm də var.
Amma xahiş eləyirəm axıracan dinləyəsən... Dünən
298
Təhminəylə danışmışıq. — Bu cümləni birnəfəsə dedi, elə bil
qorxurdu ki, Zaur ağzından vurar, durub çıxıb gedər, söhbətləri
yarımçıq qalar. — Dünən bütün axşamı