ı işdir.
Təhminə yazdı.
—Qol çək.
Nemət qol çəkdi. Dadaş da qol çəkdi.
—Bay, 120 yazmısan ki... — dedi, — bəs mən 100 dedim.
Gülüşdülər. Bu da şöbə yumoru qəbilindən idi. Dadaş:
—Daha keçib, qol çəkdik, — dedi, — babalı Təhminənin
boynuna. Yazılana pozu yoxdur.
Dadaş: "Yazılana pozu yoxdur" deyəndə səhərki xatirə —
Bikə xalanın doğum evində dediyi sözlər ani bir qığılcım kimi
Nemətin fikrində alışıb söndü.
Nemət:
—Çox sağ olun, — dedi. — Artıq dərəcədə minnətdaram.
—Beh haqqında ərizəni də yaz, aparım müdir ikisinə bir
yerdə qol çəksin.
...Dadaş kağızları götürüb otaqdan çıxdı.
Yəhya başını qaldırıb:
—Sən çaldın, — dedi.
Nemət:
—Yetim əlində qoğal əcaib? — dedi.
Gümşüd:
—Ayəndə düşər şənbəyə novruz, — dedi.
Qurban heç nə demədi. Qaşqabağı yernən gedirdi. Nemət
bilirdi ki, içini gəmirir.
Dadaş qayıtdı:
—Hə, indi get Səfdərə təzimə.
Səfdər dayı baş mühasib idi.
—Yox, yox, indi pulumuz yoxdur. Qəpik də.
Hələ idarənin tarixində elə hadisə olmamışdı ki, Səfdər bir
adama gələn kimi əlüstü pul versin.
—Bəs haçan olacaq?
—On gündən sonra.
33
Amma Səfdər dayının bir məziyyəti var idi. On gündən
sonra deyirdisə, düz on gündən sonra arxayın gedib pulunu ala
bilərsən. Sözünün ağası idi. Dadaş, Səfdər dayı, bir də
Məmməd Nəsir bu idarənin ən köhnə işçiləri idi.
—Bilirsən ki, olsaydı, sənə yox deməzdim. Bayaq Dadaş
gəlmişdi. Alacağı var. Birisi gün Riqaya gedir. Dedim yoxdur.
Dalınca göndərərəm.
"Deməli, Dadaş birisi gün gedir. Bu nə pis oldu".
Nemət çoxdan nərddə Dadaşa bir düşbərə-qutab
uduzmuşdu. Özü də əhvalat yay məzuniyyətinəcən olmalıydı.
İndi bir sabahkı gün qalırdı. Çatdırmaq olardı. Amma bir az
yaxşı düşmürdü. Müqavilə-filan... Elə çıxırdı ki, əzəz-əvəzdi,
xəcalətdən çıxır. Yox, əlbəttə, Dadaş onu tanıyır, xasiyyətinə
bələddir. Bilir ki, elə adamlardan deyil. Ancaq işçilərdən elə
düşünənləri olacaq. Elə biri bu Qurban... "Gördün, lələ, öyrən,
bacarana can qurban. Eh dünya, məlik dünya, təpəsi dəlik
dünya!" və sair