hədələrlə,
tənələrlə, inzibati tədbirlərlə nail ola bilmədiklərinə Dadaşın
xəbis müdrikliyilə, mötəbər məsləhətləriylə, mülayim rəftarıyla
çatmaq istəyirdilər. Ən dəhşətlisi bu da deyildi. Ən dəhşətlisi o
idi ki, qəlbinin dərinliklərində Zaur, Dadaşın sözlərindəki
həqiqəti duyurdu, bilirdi onun dedikləri düzdür, doğrudur,
amansız, çılpaq və yeganə həqiqətdir. Bircə şeyi bilmirdi —
bütün bunları, ehtirasın bitib-tükəndiyini, birgə həyatlarının
işgəncəyə çevrildiyini Dadaşa Təhminə özümü danışmışdı,
yaxud Dadaşın öz gümanları, çin çıxmış fərziyyələri idi? —
Hər halda dünən Təhminənin Dadaşla görüşməsinə şəkk—
şübhə ola bilməzdi.
—Hər şey sənə belə dəhşətli faciə kimi görünməsin e,—
dedi. — Dünyanın axırı bilmə hər şeyi. Sənin ömrünün sonu
deyil ki bu, olsa-olsa ancaq bir epizodudur. Həyat bilirsən nə
uzundur. Zaur, yalan deyirlər, qısa deyil ömür, biz çox
yaşayırıq, lap çox, o qədər, o qədər şey görüb bilirik, o qədər
şeydən keçirik ki, həyatımız boyu hər cürə bərkə-boşa düşürük,
dünyanı, necə deyərlər, əməlli-başlı dişimizə vururuq. İndi
ayrılsanız, ömrünüzün bu günlərini həmişə xoş bir təəssüflə,
yüngül bir qüssəylə yad edəcəksiniz, şirin bir yuxu kimi, amma
əlaqəniz davam etsə, bu, əməlli-başlı əzab-əziyyətə
çevriləcək... Tıx deyincə yeyib toxluq eləməkdənsə, hər şeydən
bir balaca doymamağın özgə ləzzəti var, inan mənə. — Bu
sözlərdən sonra Dadaş gülümsündü və bu sözlərdən sonra
Zaurun gözləri qarşısında haçansa gördüyü bir səhnə canlandı:
Dadaş toppuş, gödək barmaqlarıyla soyutma toyuğu paralayır,
ağzının içinə basır, hava da istidir, tər və yağ bir-birinə qarışıb
axır çənəsindən boğazına, çirkli boyunluğunun ardına,
boğazına, döşünə, sinəsinə...
Zaur ayağa durdu, yenə də kəlmə kəsmədən qapıya tərəf
300
addımladi. Dadaş onun arxasınca:
—Bu gündə, sabahda bir atana baş çək, — dedi. — O saat
bütün azar-bezarı keçib gedəcək...
On ikinci fəsil
Fəthi-meyxanə üçün oxuyalım
fatihələr
Ola kim, üzümüzə açıla bir bağlı