ı qapu.
Nəşriyyatdan çıxıb yavaş-yavaş küçələrlə addımlamağa
başladı. Evlərinə getmək istəmirdi. Öz-özünə acı-acı güldü:
"evimizə..." Məgər onun evi vardı? Onun "evim" dediyi yer —
Manafın sabiq mənziliydi.
Çalışdı ki, bu barədə fikirləşməsin. Ayrı şeylər barədə
düşünməyə cəhd etdi və birdən duydu ki, yamanca acıb,
Təhminənin mətbəxini xatırladı, düşündü ki, evə getsə
Təhminə nahar qızdırıb qabağına qoyacaq. Zaur da dinməzsöyləməz
yeyəcək, heç birisi bir kəlmə də danışmayacaq, çünki
ikisi də biləcək ki, danışacaqları hər bir söhbət gec-tez
davadalaşla nəticələnəcək və həm də ki, bu dava-dalaş, yəqin
ki, axırıncı savaşları olacaq... Yaxud dalaşmasalar, elə-belə
danışsalar, bir-birini anlamağa, başa düşməyə çalışsalar,
vəziyyətlərini, hallarını, hisslərini, fikirlərini bir-birlərinə sakit
və təmkinlə izah etsələr belə, bunun da yeganə nəticəsi ayrılıq
olacaq, hər ikisi mütləq bu qərara gələcəkdi — ayrılmalıyıq...
Trolleybusa minmədi, yolunu bulvardan saldı. Bulvar
adamsız idi. Havalar pis keçmirdi, ağaclar tamam çılpaq
olmasaydı, adama elə gələrdi ki, payız təzəcə girib. Amma
payızın son ayı, qışın əvvəli olması yalnız ağacların yalın
budaqlarından deyil, həm də havanın çox tez qaralmasından
məlum olurdu. Adamlar idarələrindən çıxanda hələ işıq idi,
amma evlərinə yollanarkən haradasa — trolleybusun,
301
avtobusun içində — qaranlıq onları haqlayırdı. Bu keçid,
xüsusilə metro sərnişinləri üçün kəskin idi. İşıq keçiddən yerin
altına enir, öz dayanacaqlarında yer üzünə qalxanda isə qatı
qaranlığa qərq olmuş şəhərə çıxırdılar...
Zaur bulvarla addımlayırdı. Sahil xiyabanına səpələnmiş
şüşə kababxanaların, çayxanaların, qutabxanaların mehrəm və
mülayim çıraqları ətrafa işıq çiləyirdi. Bu şüşə yeməkxanalarda
— akvarium içindəymişlər kimi — təkdənbir adamlar
oturmuşdu, elə bil işığın, istinin başına yığışmışdılar, yavaş-
yavaş söhbət edirdilər. Heç buradan çıxmaqları gəlmirdi. Ocaq
başı kimi cəlbedici idi bu məclislər. Bəzən insan yad