şəhərin
otellərində belə isti nəfəsə, ünsiyyətə, təmasa ehtiyac duyur —
həm insanların içindəsən, həm də aralısan onlardan — heç kəsi
tanımırsan, səni də heç kəs tanımır, amma hər halda, haradasa
lap yaxında həyanların var — başqa insanlar — söhbət etmək,
sorğu-suala tutulmaq, cavab vermək məcburiyəti də yoxdur,
eyni zamanda ilıq hənirtiləri çatır sənə...
Kababxananın borusundan tüstü çıxırdı, ləzzətli iylər gəlirdi,
Zaur da yolundan burulub kababxanaya tərəf addımladı.
Adam az idi. Dörd nəfər dəm kişi bir-biriylə qızğın
mübahisəyə girişmişdi, bir-birinə isbat eləmək istəyirdilər ki,
doğrudur, Əhmədov əclafın biriydi, amma Ağayev ondan da
betərdir.
Başqa bir masanın dalında iki nəfər gənc oğlan, küncdəki
dördüncü stolun ardında isə cavan oğlanla qız əyləşmişdilər.
Zaur arxası qapıya oturdu. Piştaxtanın arxasındakı bufetçi
radiocihazı qurdalayırdı, nəhayət, konsert verən İran
stansiyasını tapdı... İki başqa xidmətçi mətbəx qapısının
ağzında mırt vururdu. Zaur xeyli oturdu, nəhayət,
xidmətçilərdən biri tələsmədən yanaşdı. Zaur kabab və iki yüz
qram araq sifariş verdi. Bir azdan sonra xidmətçi göyərti,
pendir, bir şüşə "Badamlı", üstünə xaş-xaş səpilmiş çörək və
kiçik armudu qrafində araq gətirdi.
Zaur arağı qalın çapma stəkana süzdü, bir qurtuma başına
302
çəkdi... Ac qarnına içdiyi araq dərhal təsirini göstərdi. Zaurun
beyni yüngülcə dumanlandı və kiçik kababxananın, gur işıqlı
elektrik qızdırıcısıyla yaxşıca isidilmiş bu şüşə otağın
məhrəmliyi, şüşələrin arxasındakı gecəyə, qaranlığa qərq olmuş
bulvarın, ağır, qatı, zülmət dənizin yaxınlığı — hamısı birlikdə
Zaurun ürəyini riqqətə gətirdi: elə bil ki, burda əyləşən
adamlar da, xidmətçilər də, kök bufetçi də ona əziz və doğma
oldular. Piştaxtanın ardındakı divara zillədi gözlərini — divara
"Oqonyok"dan kəsilmiş rəngli reproduksiyalar, Zeynəb
Xanlarovanın və Müslüm Maqomayevin portretləri, Stalinin
generalissimus formasında, habelə anası və oğluyla birlikdə
şəkilləri, "Neftçi"