x pivəsi gətirəndə Muxtar:
—Bax bu olmadı da, — dedi. — Köhnə dostları yaddan
çıxardırsan.
Nadir:
—Canımçün, Nadirin ölmüşünə dünən axşam almışıq on
yeşik, elə bu gün sənə zəng vurmaq istəyirdim, özün öz
ayağına gəlib çıxdın. Bir qutusunu məxsusi sənünçün
ayırmışam, bilirəm axı çex pivəsinin bazısan mənim kimi,
istəyirsən bax elə indi götür apar.
—Yox, indi işə gedirəm, amma sabah səhər gəlib aparacam.
—Əşi, nə zəhmət çəkirsən, özüm göndərərəm evinə.
Arif qırmızı "Ekstra" etiketli araq şüşəsini açdı, təzə
gətirdiyi üç nazik qədəhə süzdü və getdi.
Nadir:
—Hə, Muxtar müəllim, soruşursan ki, niyə sevinirəm, niyə
həsəd çəkirəm, hə? — dedi.
Muxtar artıq unutmuşdu bu söhbəti, amma Nadir təmkinlə
öz fikrini şərh eləməyə başladı:
—Ona görə sevinirik ki, Muxtar müəllim, siz bizim
fəxrimizsiz, başımızın ucalığısınız... Siz — sənət adamları —
bizim yolumuzda çalışırsız, bizim zövqümüzə qida verirsiz,
odur ki, bizim də borcumuzdur ki, sizə hər cür hörmət eləyək
neçin ki, siz bizim fəxrimizsiniz... O ki, qaldı həsəd çəkmək
məsələsinə, hə, burda məsələ bir az başqa cürdür. Məsələ
ondadır ki, axı biz də baxırıq bu televizora da. Evdə üç dənəsi
varımdır mənim — uşaqlarım köpək uşaqları elə ancaq
Moskvaya baxmaq istəyirlər, məni bəyənmirlər, rusca, deyirlər
səhv danışırsan, papa, ələ salıb dolayırlar məni, it uşağı, hə,
sözüm onda deyil, bir söz, almışam onlarçün televizor ki, baxın
nə qədər keyfinizdir Moskvaya: caza-maza qulaq asın, amma
mənimki Bakıdır — bizim o komediya artistlərimiz var e,
vallah, onları dünyanın heç bir Raykininə-zada dəyişmərəm...
306
Arvad da ki, bədbəxtin qızı bütün günü mətbəxdə əlləşir, odur
ki, yazıqdır da, televizorun bir dənəsin də alıb qoymuşam
onunçün mətbəxə, qoy soğan soya-soya baxsın özüyçün, kef
çəksin, mən ölüm, necə sözdür, hə? Ha, ha, ha! Burda işdə də
televizorum var, mətbəxin dalında, orda bir balaca xudmani
otağım var, — nədənsə, Muxtara göz vurdu, — ay səni, Muxtar
müəllim, yaman arif adamsan,