tükü-tükdən seçirsən, hə
televizorun birin də qoymuşam ora, hərdən baxıram özümçün
bala-bala... Hə, sözümün canı odur ki, hərdən baxıram
televizora, görürəm adə, bu nə işdir belə, elə ki, yazdılar
verilişin rejissoru Muxtar Məhərrəmov — mütləq bir təzə
mamlımatan canan çıxasıdır ekrana. Deyirəm, dinmə, Muxtar
müəllimin təzə şikarıdır bu... indi diktordur, artiskadır,
oxuyandır — hər halda həmişə bir təzəsini, svejisini, belə necə
deyərlər, tavada təzə qızardılmışın çıxarır Muxtar müəllim...
İndi özün de, həsəd çəkməyəsən, neyləyəsən, biz deyir,
dəridən-qabıqdan çıxırıq ki, bir belə canalan afətlə tanış olaq,
amma Muxtar müəllim elə gününü bu cür dilbərlərin içində
keçirir. Mən ölüm, necə sözdür? Əşi, vur bura görək, ay
Muxtar müəllim, halal xoşun olsun, dünya deyir, beş gündür,
bacarana can qurban... vur bura...
Muxtar Nadirin əlinə bir balaca toxundu. Nadir:
—Odur ki, deyirəm, qaldıraq bu badələri sənin sağlığına,
Muxtar müəllim. Ömrüvün axırınacan elə-belə kefdə-damaqda
yaşayasan. Biz də sənin kölgəndə dolanaq... Amma yoldaşlıqda
bu yaxşı şey deyil ha, hərdən-birdən dostlarızun da könlünü şad
elə də. Nə olardı o gözəllərdən biriylə bizləri də tanış
eləyəydin.
Muxtar zarafatyana bir ərklə, amma eyni zamanda kifayət
dərəcədə sərt tərzdə:
—Çiy söz danışırsan, Nadir, — dedi. — Məni görünür
kimnənsə dəyişik salmısan.
Nadir dərhal sözün dəyişdi:
—Yaxşı, yaxşı, incimə, zarafatım var səninlə, ərkim çatır,
307
nə olar? Dediyim odur ki, bax mən çex pivəsi alan kimi o
saatca səni salıram yada. İndi dünya dağılmaz ki, sən də bir
dəfə o iş yoldaşlarını — elə içində o gözəl qızlar qarışıq —
götürüb gələsən bu Nadir qərdeşivə qonaq, səninçün bir süfrə
açım, bir məclis düzəldim ki, dadı damağınızdan getməsin.
Dalıynan sənin nə işin var?.. Yaxşı, yaxşı, day bu barədə bir
kəlmə kəsməyəcəyəm, vurduq bunu sənin sağlığına.
İçəndən sonra Nadir fikirləşdi ki, Zaur bu söhbətləri ayrı cür
başa düşər, odur ki, izahat verməyə başladı:
—Siz yəqin