n bilmirsiz, — dedi, — biz Muxtar müəllimlə
çoxdanın curuyuq. Sonra ürəyinizə ayrı şey-zad gələr e... Guya
ki, mən özümçün canan-zad tapa bilmirəm, kasadlıq çəkirəm
bu cəhətdən? Ay-hay, canımçün, bilmirəm arvadların əlindən
hara qaçım gizlənim. Qarğa-quzğun kimi tökülürlər üstümə hər
tərəfdən. — Nadir bu sözləri deyəndə Zaura baxırdı, birdən
allah eləməmiş, bu qaraqabaq oğlan elə düşünər ki, Nadir —
hərifdir, qadın tamarzısıdır, kiminsə köməyinə möhtacdır.
Muxtar:
—Nadir, bilirsən nə var, — dedi, — səninlə mənim sinnimiz
elədir ki, gərək imkan tapdıqca qadınlardan gen gəzək.
Nadir Muxtarın sözlərini eşitməyibmiş kimi söhbətini
davam elədi:
—Bu günlərdə bura iki oğlanla bir qız gəlmişdi. Gördüm ki,
bizimkilər deyil, özgə şəhərdəndirlər. Oğlanlar da lap elə
maygülüdürlər-biri belə başı daz, eynəkli, o biri də balaca,
cürübbəz — üfürsən yıxılar. Amma qız, allaha and olsun, bir
dünya gözəlidir ki, iki göz istəyir tamaşasına. Ucaboy, fiqurası
əmiri, üzü ağappaq, elə uzun qıçları vardı, allaha and olsun elə
bil çiynindan başlayır lap. Nə isə, göz qoydum bunlara... Arif
bunlara qulluq eləyir, mən də görürəm ki, yox, aşnam, qızın
gözləri elə o yan-bu yandadır, belə dağınıqdır gözləri, mən day
belə-belə şeylərdə saç ağartmışam axı... Görürəm ki, bu
gədələrin heç biri tay deyil ona, yəqin ikisinin də ürəyi gedir bu
qız üçün, amma qız bunlara heç məhəl də qoymur. Görürəm,
308
puldan da belə xeyli kasaddılar. Üç pors kabab sifariş veriblər,
bircə şüşə də çaxır. Arif apelsin təklif eləyib bunlara, uzunuzadı
haqq-hesab eləyiblər, axırda da deyiblər, yox, lazım
deyil. Barmağımı dişlədim, əsl məqamdır, dedim... Noyabr
ayıdır, bəli, göndərdim bunların stoluna əntiqə parnik xiyarları,
pomidorları, təsəvvür eləyirsən, noyabrın axırında təzə
pomidor, xiyar... Yanında da bir şüşə əntiqə konyak... Əvvəl
istədim iki şüşə göndərəm ki, gədələr vurub bədənə lap dəm
olsunlar, sonra fikirləşdim ki, belə nərmənaziklərçün elə bir
şüşə də bəs eləyər xosumvay