olmaqçün... Bəli, axırda da iri bir
dəstə qırmızı qərənfil göndərdim, dedim de ki, kababxananın
böyüyüdur sizi belə qonaq eləyən — bizim elin adətidir bu.
Gördüm bəli, gözləri par-par parıldadı üçünün də, əsas da ki,
qızın... Birdən ağlıma gəldi ki, köpəyin qızı özü içib dəm olar,
əməlli-başlı qanmaz ki, məsələ nə yerdədir. Mənim də xüsusi
fransız likyorum var. Muxtar, müəllim, sən ki, bilirsən də nədir
o, qadın bir qədəh dilinə vuran kimi özü kişinin üstünə atılır,
ha, ha, ha, ay xətakar... Bəli, bu likyordan göndərdim, dedim
deyin ki, bəs qadın yalnız bu likyordan içsin, çünki bu da bizim
el adətimizdir... Bəli, Arif gəlir ki, bəs, Nadir qardaş, qız səni
görmək istəyir, soruşur ki, hardadır bəs bu səxavətli, gözəl
insan. Mənəm ha gözəl! Ay səni, evinəcən... Yox, deyirəm,
keçəl suya gedən deyil, hələ tezdir, aşna, mənim sir-sifətimi
görərsən, yediyin-içdiyin burnundan tökülər, mənim də mayam
batar. Hələlik gərək sən bir az da bu likyordan içib dəmlənəsən,
onda bütün dünya gözündə huri-qılman görünəcək. Köpək
oğlunun fransızları bu işlərin allahıdırlar da... Bir söz,
oturmuşam bir qıraqda kirimişcə, elə göz qoyuram bunlara,
gördüm oğlanlar day lap lülüş oldular. Arifə deyirəm, öyrən
gör, harda qalırlar, de ki, müdirimiz sizə qonaq gəlmək istəyir,
şəhərimizin suvenirlərini gətirmək istəyir... Bəli, Arif öyrənib
bilir ki, Pribaltikadan gəliblər, "Bakı" qostinisasında qalırlar.
Təbii ki, oğlanlar ayrı nömrədə, qız da başqa qadınla bir
nömrədə. Bunu mən hər ehtimala qarşı öyrənmişdim, amma
309
hər şey daha asan başa gəldi... Oğlanlar lülüşqə olub qaldılar.
Otuzdurdum onları maşınıma — bilirsən də "Volqa"mı burda,
mətbəxin dalında saxlayıram həmişə — gətirdim qostinisaya,
qıznan bir yerdə belə ədəblə, nəzakətlə apardım oğlanları
nömrələrinə, uzandırdım çarpayılarına. Hamısı da belə kulturnu
ha... İndi deyirəm qıza, qız da tamam ayıqdır, amma likyordan
əməlli-başlı hallanıb, bəli, nəzakətlə, ədəb-ərkanla deyirəm
qıza: heyif, deyirəm,