, sizin oğlanlarınız belə zəif çıxdılar, amma
siz maşallah tamam ayıqsınız... İndi axşam şəhərə çıxmağınız
yaxşı olmaz. Nömrədə qalıb darıxacaqsınız, bəlkəm mən
maşınla gəzdirim sizi, şəhərimizi göstərim. Qız sevincək: çox
sağ olun, əlbəttə, çox razı olaram sizdən, deyir. Day burda
mənim sir-sifətimin bir əhəmiyyəti yoxdur. Əsas iş ondadır
ki, mənim maşınım var, özüm də çox belə nəzakətlə, kulturnu
rəftar eləyirəm. Özgə bir arvadla nömrədə qalıb neyləyəcək
yazıq, bağrı çatlayar ki. Bəli, hər şey yağ kimi getdi. Əvvəl
apardım Kirov parkına, şəhəri seyr elədi, sonra belə ehmallıca
maşını şəhərin kənarına sürdüm, arada başını söhbətə
qarışdırdım, "bir az o yanda mənim bağımdır, Buzovnada"
dedim.
Zaur: "Murtuzovgilinki kimi — deyə düşündü. —Axı
onların da bağı Buzovnadadır".
—Bəli, gəldik çıxdıq bağa... Day nə deyim...
Zaur fikir verdi ki, bundan qabaqkı bütün təfsilatları yerliyataqlı
danışan Nadir sonluğu nə isə tələsik tamamladı. Səbəb
nə idi? Nadirin utancaqlığı, abır-həyasımı, yaxud başqa bir
şey? Bəlkə də bütün bu tədbirlə qurulmuş tələlərə, konyaklara,
noyabrda stolun üstünə düzülmüş parnik pomidorlarına,
xiyarlarına, qərənfillərə va fransız likyoruna baxmayaraq,
əhvalat heç də Nadir arzu etdiyi nəticəylə bitməmişdi? Çox
güman ki, Nadirin söhbətinin axırının itməsi də elə bu
səbəbdən idi.
Nadir qədəhlərə araq süzdü, içdilər, Muxtar saatına baxdı.
Nadir isə başqa bir qadına aid yeni bir əhvalat danışmağa
310
başladı. Danışdı ki, bir qadından yaman kəsirdim, onunla tanış
olmaq üçün dəridən-qabıqdan çıxırdım. Nəhayət, ümumi
tanışımız tapıldı və ilk tanışlıq xətrinə qadına hədiyyə olaraq
kremplin parça göndərmək istədim. Bir dostum məni sklada
aparıb üç cür kremplin göstərdi — boz, yaşıl və göy rəngli...
Əvvəl istədim üçünü də alıb göndərim, hansını bəyənsə, seçsin,
sonra qorxdum birdən zalımın qızı üçünü də bəyənər, yox,
dedim, baha düşər, xarab eləyər səni, əvvəlcədən belə
öyrətsəm, sonra neçə çıxaram bunun altından? Özüm