folklor yaradıcılığı... hər halda Dadaşa təklikdə
demək lazımdır. Xəbərləri olmasın. Ancaq əvvəl "baş vəkillə"
razılaşdırmaq lazımdır. Dəhlizdən evə zəng elədi. Mətləbi
Sürəyyaya açdı.
—Özün bilirsən də, — dedi, — lazımdır.
Bir müddət qulaq asdı.
—Əti özüm tapacam, — dedi, — səhər tezdən gedərəm. Hər
nə lazımdır alaram. Yox, heç kəs, bir Dadaş olacaq, bir də
Murtuzgilə deyərik. Tahirəgilə. Vəssalam.
Dadaşa dəhlizdə yanaşdı, dedi.
—Əşi, bu nə zəhmətdir, nə xəcalətdir, qoy qalsın payıza.
"Görürsən, müqavilə, nə bilim, əvəz-əvəz məsələsini heç
ağlına da gətirmir".
—Yox, canımçın, çoxdan hazırlıq görmüşük. İntəhası
bilmirdim ki, biri gün gedirsiniz. Odur ki, belə bir az gec
deyirəm.
—Uşaqlara demisən?
Nemət bir an tutulan kimi oldu.
34
—Yox, deyirəm, elə özümüz oturaq, necə deyərlər,
xudmani, çünki bilirsiz, — dolaşıb səbəb tapmağa çalışdı.
Dadaş dərhal onun imdadına çatdı.
—Aa, nə olar, lap yaxşı, deməli, sabah üçdə.
Nemət otaqlarına girib papağını götürdü,
—Mənim bir balaca işim var gedirəm. Xudahafiz.
Pilləkənlə düşəndə kimsə qəfilcən onun qolundan yapışdı.
Nemət diksinib dayandı. Məmməd Nəsir idi.
—Ay səni xoş gördük.
—Salam, salam, Məmməd Nəsir.
Otuz beş il bundan qabaq Dadaş, Səfdər, Məmməd Nəsir bu
idarəyə bir vaxtda işə giriblər. İdarədə yaşından asılı olmayaraq
hamı Dadaşa Dadaş müəllim, Səfdərə Səfdər dayı deyərdi.
Məmməd Nəsiri isə cavan da, qoca da, uşaq da, böyük də
adıyla çağırırdı. Bu üçündən başqa bütün ayrı işçilər idarəyə
çox-çox sonralar gəlib. Otuz beş il bundan qabaqkı idarə
folklorunu:
"Ay Dadaş, başına daş,
Tərpənmə belə yavaş" —
misralarını da orta və gənc nəslə elə Məmməd Nəsir
çatdırıb. İndi də Nemətin qulağına əyilib: "Yenə onun
şöbəsindəsən?" — deyə xəbər aldı və simayi-şəms üstündə
xısın-xısın oxudu:
Ay Dadaş, başına daş...
Nemət bildi ki, yenə dəmdir. Məmməd Nəsirin həyatda iki
ehtirası vardı: nərd atmaq və vurmaq. İçəndə başqa aləm idi.
Məmməd Nəsir beli bükülmüş, saçları