ə də, bu adamın kimə bənzədiyini
təyin edə bilmirdi. Danışıq tərziylə bənzəmirdi, amma nəyiləsə,
nəyiyləsə kimisə yaman xatırladırdı... Dayan, dayan... Elə bil
nə isə Zaurun beynində durulub aydınlaşmağa başladı, amma
Nadir dərhal onu fikirlərindən ayırdı. Zaura müraciətlə:
—Gəlin bunu da içək sizin sağlığınıza, — dedi. —
Bağışlayın, siz nə sənət sahibisiniz?
Zaur:
—Nəşriyyatda işləyirəm, — dedi.
Nadir:
—Yaşa, — dedi, — nəşriyyat işçiləri bizim hamımızın
fəxrimizdir, başımızın ucalığıdır... Siz bizə mənəvi qida
verirsiniz, bizim də borcumuzdu ki, sizə nə cür ki, lazımdır, o
cürnə hörmət göstərək... Nəşriyyatda kitab buraxırsız da, ya
bəlkə səhvim var? Ay sağ ol... Kitab biliyin anasıdır. Kitabsız
indi bir addım atmaq olmaz... Mənim atam rəhmətlik, — allah
ölənlərivizə rəhmət eləsin, — yaman istəyirdi ki, mən də
oxuyub alim olum, nə bilim, kitab yazan olum. Elə əmim də
məni görən kimi başlayır, danlamağa ki, bircə sənsən bizim
ailənin adını batıran. Axı, doğrudan da, bizim nəsildə hamı
oxumuşdur, bircə mənəm belə fərsiz çıxan. Neyləyim, vaxtında
ağlım olmayıb, oxuyub başımı bir yana çıxarda bilməmişəm,
indi də birtəhər çaq-çuruq eləyirəm də. Bütün qohum-əqrabam
hamısı oxumuşdular, amma bilmirəm, nə məsələdir ki, bu
oxumuşlar həftə səkkiz mən doqquz gəlirlər yanıma ki, bəs
312
gərək borc verəsən bizə, puldan korluq çəkirik. — Nadir
qəhqəhə çəkib güldü. — Ay Muxtar müəllim, zarafatdır da,
dilxoşluqdur da, bala-bala edirik özümüzçün. Amma əmim,
doğrudan da, böyük adamdır. Kişi əməlli-başlı alimdir e... Hə,
yeri gəlmişkən, elə o da nəşriyyatda işləyir, bəlkəm siz
tanımamış olmazsız? Dadaş.
Zaur: "Əlbəttə, Dadaş, — deyə düşündü, — nə cür olub ki,
indiyə qədər tapa bilməmişəm bu adamın kimə bənzədiyini?
Bu gödək əllər, bu toppuş qısa barmaqlar — bunlar ki,
Dadaşınkıyla eynidir".
Zaur sual, yox, təsdiqlə:
—Cabbarov Dadaş, — dedi.
—Tanıyırsız?
Zaur:
—Bir yerdə işləyirik, — dedi və düşündü ki, vəssalam, hər
şey gəlib nöqtəsində