dayandı. Bütün iplər bir-biriylə bağlanıb
düyünləndi. İndi Nadir bir neçə əhvalat da danışacaq və məlum
olacaq ki, Təhminəylə də yaxından tanışdır.
Nadir:
—Təsadüfə bax e, — dedi. — Yox, bu məsələnin üstündən
belə yüngülvarı keçmək olmaz. Bu məsələni gərək biz əməllibaşlı
qeyd edək. Adə, Arif! — deyə çağırdı, — o arağı bəri
gətir görüm.
Amma Muxtar:
—Yox, yox, — dedi, — mən daha içən deyiləm,
getməliyəm. Tələsirəm. Qalsın başqa səfərə. Amma özünüz
bilin, bəlkə Zaurla ikiniz içmək istəyirsiniz. Hər halda, mən
gedirəm.
Zaur:
—Yox, — dedi, — mən də tələsirəm.
Nadir:
—Yox, siz mənim ürəyimi qırırsız, qoy bir boşqabları
təzələsin, bir-iki şiş isti kabab gətirsin, bir balaca araq, dünya
dağılmaz, iş qaçmır ki... — amma Muxtar onu dinləmədən
313
yavaşca durdu, "bağışlayın, bir dəqiqə" — deyə harasa çıxdı və
bir qədərdən sonra qayıtdı.
—Zaur, gedirsiz? — dedi.
Zaur:
—Bəli, gedirəm, — dedi, ayağa durdu. Nadirə müraciətlə:
— Necə verəcəyik? — deyə xəbər aldı.
Muxtar:
—Çatıb, — dedi.
—Necə? — Nadir yerindən sıçradı. — Adə, Arif, adə,
qırışmal, utanmırsan Muxtar müəllimdən pul alırsan?
Arif boynunu büküb:
—Neyləyim, ay Nadir qədəş, — dedi. — Muxtar müəllim
dedi ki, almasan, bir də bura ayaq basan deyiləm.
Nadir:
—Muxtar müəllim, yaman sataşırsan a, — dedi, — mən
sifariş verirəm, xərci sən niyə çəkirsən? Mən sizi qonaq eləmək
istəyirdim.
Muxtar:
—Biz xanım deyilik ki, bizi qonaq edəsən, — deyə
gülümsündü. — Həm də, — Zaura göz vurdu, — mən Zaurun
üsuluyla hərəkət elədim. Bir dəfə Moskvada bax bu sayaq o
məni qonaq elədi, mən də borclu qalmaq istəmədim. Nadir, sağ
ol, deməli, pivəni gözləyirəm.
Nadir:
—Mütləq, — dedi, amma hiss olunurdu ki, möhkəm pərtdir.
Axı nə Muxtara, nə də əmisi Dadaşın iş yoldaşı Zaura
səxavətini, əliaçıqlığını lazımınca nümayiş etdirə bilməmişdi.
...Zaurla Muxtar bulvarın adamsız xiyabanlarında
addımlayırdılar. Sükutu Muxtar pozdu:
—Siz yəqin təəccüblənərsiz... Mənim bu sayaq — Nadiri
deyirəm — bu