u sayaq adamlarla tanışlığıma təəccüblənirsiniz.
Məsələ ondadır ki, məni hər cür, hər növ insanlar maraqlandırır
— yaxşısı da, pisi də, axmağı da, ağıllısı da, təmizi də, əyyaşı
da... Azarımdır cürbəcür adamlarla görüşmək, təmasda olmaq,
314
sözlərini eşitmək, anlamağa çalışmaq onların düşüncə və həyat
tərzini.
Zaur:
—Nə üçün axı? — deyə soruşdu.
Muxtar:
—Nə bilim, — dedi və təkrar etdi, — nə bilim... Amma illər
keçdikcə mən özümü də, başqalarını da daha pis anlayıram.
Heç başa düşə bilmirəm insanları da, özümü də. Bircə onu
bilirəm ki, bu dünyada sual çoxdur, cavab az.
Bulvardan çıxdılar...
Muxtar:
—Taksini hardan tapaq indi? — dedi. — Burada bütün
taksilər Bayıl tərəfə gedir.
Zaur:
—Yaxşı, axı demədiz, mənə niyə zəng vurmuşduz.
Muxtar:
—Hə, deyirəm axı, nə isə sözüm qaldı sizə... Məsələ ondadır
ki... Aaa, taksi! — deyə çağırdı. — Taksi! Saxla görüm!
Maşın düz onların qabağında dayandı.
Muxtar:
—Bağışlayın, sən allah, — dedi və maşına əyləşdi, —
yaman tələsirəm, gecikmişəm daha doğrusu, sabah axşam
sizə zəng vuraram, danışarıq. Yaxşı?
Maşın hərəkətə gəldi. Zaur hiss edirdi ki, içkinin ağır
dumanı beynini get-gedə daha çox bürüyür. Ağır-ağır evə tərəf
addımladı. Təhminənin evinə tərəf...
On üçüncü fəsil
Ah idi həmnəfəsim ah ki, ol həm
axır,
Çıxdı ikrah qılıb gülbeyiehzanımdan.
315
Heç vaxt bu pilləkənləri belə ağır bir hisslə belə ağır-ağır
qalxmamışdı. Qapının ağzında da xeyli yubandı, cibindən
çıxardığı açar heç cür yuvasına düşmürdü.
Axır ki, qapını açdı, mənzilə girdi. Təhminə evdəydi. Zaur
keçib əllərini yudu, bir xeyli də orda yubandı. Sonra otağa
keçib kürsüdə əyləşdi. Təhminə də qarşıdakı kürsüdə
oturmuşdu, siqaret çəkirdi.
—Nahar eləmirsən? — deyə soruşdu.
Zaur:
—Yox, yemişəm, — dedi, o da siqaret çıxarıb odladı... Hər
ikisi dinib danışmadan siqaret çəkirdi, heç biri söhbəti açmaq
istəmirdi və hər ikisi bilirdi ki, gec-tez mütləq söz açılmalıdır.
Nəhayət, Zaur qərara gəldi:
—Dünən Dadaşlaydın? — deyə