xəbər aldı.
Təhminə başıyla təsdiq elədi:
—Elçi göndərmişdilər yanıma Dadaşı, — dedi. — Sənin
valideynlərin... Sövdalaşmaqçün. Deməli, mən səni onlara
qaytarıram, əvəzində onlar məni rahat buraxırlar, daha
qulağımı dəng eləmirlər.
Zaur:
—Əcəbdir, — dedi. — Mən demək elə-belə cansız bir
əşyayam, dəyiş-düyüş edirsiz.
—Bu sənin özündən asılıdır. — Zaura elə gəldi ki, bu
sözlərlə Təhminə yenə də onun zəif damarını tutmaq istəyir.
Axı çox gözəl bilirdi ki, Zaurun söyər yeri məhz budur — onun
müstəqilliyinin, sərbəstliyinin şübhə altına alınması: indi beyni
içki dumanı içində olarkən Təhminənin niyyəti ona daha dəqiq
və aydın görünürdü.
Təhminə:
—Hər halda, — dedi, — mən səni zorla tutub saxlamaq
fikrində deyiləm. Mənim evimə özün öz ayağınla gəlmisən, haçan
kefin istəsə, özün öz ayağınla çıxıb getməyə də ixtiyarın var.
—Ehtiras bitib-tükəndi? — Zaur kinayəylə Dadaşın
316
sözlərini təkrar elədi.
Təhminə əsəbi bir tərzdə:
—Ehtirasın bura nə dəxli var? — dedi. — Dünya tək bir
ehtiras üzərində qurulmayıb ki.
"Dadaşın fikirləridir büsbütün".
—Bircə şey mənə aydın deyil, — dedi Zaur. — Niyə sən
bizim ikimizə aid olan məsələləri Dadaşla müzakirə
eləməlisən? Dadaş sənin nəyindir — əmindir, atandır, nəyindir,
hə?
Təhminə kədərlə:
—Mənim nə atam var, — dedi, — nə də anam. O sənsən,
maşallah, atan da var, anan da.
Zaur əllərilə saçlarını qarışdırdı, sonra üzünü, gözlərini
ovuşdurmağa başladı.
—Axı niyə məhz Dadaşla danışırsan bizim işlərimiz
haqqında?
—Dedim də sənə, bu anavın təşəbbüsüdür. Tək Dadaş
olsaydı, dərd yarıydı. Haradansa Muxtara da tanış tapıblar. O
da dünən axşam bu məsələyçün axtarırmış məni.
Bu xəbər gözlənilməz olmadı Zaurçün. Bayaq Muxtar
deyəndə ki, səninlə sözüm var, Zaurun ürəyinə dammışdı. Axı
ayrı nə sözü ola bilərdi ki, Muxtarın Zaurla?
—Hətta, Mədinəyə də zəng vurubmuş.
—Mədinəyə?
Təhminə:
—Bəli, — dedi, sonra rişxəndlə əlavə etdi, — amma Mədinəyə
zəng eləməyi yaxşı olub. Mədinə onun cavabını yaxşı