ı verib.
Büküb abrını ətəyinə... Mədinəni tanımır hələ anan... dilinə bələd
deyil, Mədinə doqquz qoyar ona söyüş söyməkdə.
—Mədinənin nə həddi var ki, mənim anama söyüş
söysün?— Zaur hiss edirdi ki, bütün əsəbləri gərilib, hirsindən
əsirdi və hiss edirdi ki, bu gərginlik Təhminəyə də yoluxur. Ya
bəlkə əksinə Təhminənin hirsi, hiddəti, əsəb gərginliyi Zaura
təsir edirdi.
317
Təhminə:
—Bəs sənin ananın nə həddi var ki, Mədinəni aradüzəldən
yengə adlandırır? Həyasızlığa bax sən allah... Nə var, nə var
Mədinənin əri yoxdu. Əri yoxdursa, ona ağzından gələni
demək olar? Nə olub, Mədinənin nəyi əskikdir ondan, öz əlinin
zəhmətiylə dolanır, balasını saxlayır... Heç mən bilmirdim,
demə sənin anan da cavanlıqda elə Mədinə kimi makinaçı
işləyirmiş, intəhası ananın bəxti gətirdi, mötəbər adama ərə
getdi, amma Mədinəninki gətirməyib də.
—Sus, kəs səsini, — dedi Zaur, — anam barəsində artıq-
əskik danışma, — o az qala qışqırırdı.
—Bəs nə haqla anan Mədinəni təhqir edir, kim verib bu
haqqı ona? —Təhminə də qışqırırdı. Əsəbdən əsim-əsim
əsirdi... — aradüzəldən yengə.
Zaur:
—Düz deyib anam, sənin Mədinən elə aradüzəldən yengədir
ki, var.
Heç bir vaxt Təhminəni bu sifətdə görməmişdi; elə bil üzü
əyildi Təhminənin.
—Deməli, belə. Aradüzəldən... mən də, deməli, onun
kadrıyam da.
—Mən belə söz demədim.
—Nə olsun demədin? Fikrində ki, tutmusan. Həmişə fikrində
bunu tutmusan. Əlaqəmizin ilk günündən mənim haqqımda belə
düşünmüsən. Fahişə hesab eləmisən məni. Elə ona görə də mənə
yaxınlaşmaq fikrinə düşmüsən də. Fikirləşmisən ki, nə var, yüngül,
ayağısürüşkənin birisidir də... Sonralar ən xoşbəxt günlərimizdə də
bu fikir içini gəmirib, həmişə-həmişə şübhələnmisən məndən.
Xəyanət, etibarsızlıq gözləmisən məndən. Ürəyinin dibində məni
əxlaqsız qadın hesab eləmisən həmişə. Elə indi də bu fikir səni
rahat qoymur. Ona görə ki, sən südəmər uşaqsan, kişi deyilsən
hələ.
Zaur içindəki bütün zəhəri dilindən tökərək:
—Əlbəttə, kişi Dadaşdır, Spartakdır,