qəssab Fazildir, —
318
dedi, — sənin aləmində...
Kişi məlakəni fahişə edən deyil, fahişəni məlakə edəndir.
Zaur:
—Düz deyirsən, mən bunu bacarmadım — dedi.
Təhminə ağappaq ağardı və:
—Dur, çıx get burdan, — dedi. — Yüyür get anavın yanına,
"Moskviç"ivin yanına. Alçaq.
Zaur özü də bilmədi ki, necə oldu, birdən-birə şillə çəkdi
Təhminəyə. Təhminə əlləriylə üzünü örtüb yerindən sıçradı,
qaçıb otaqdan çıxdı. Zaur da ayağa durdu, dəhlizə çıxdı.
Yavaş-yavaş çöl qapısına tərəf addımladı, sonra otağa qayıtdı,
cibindən qapının açarını çıxardıb, dolabçanın üstünə qoydu.
Yenidən dəhlizə çıxanda qeyri-ixtiyari mətbəxə tərəf baxdı:
Təhminə mətbəx masasının arxasında hərəkətsiz oturmuşdu,
əlləriylə sifətini örtmüşdü.
Zaur qapını çırpıb çıxdı...
***
Unutmaq olmaz axı, unutmaq olmaz axı, unutmaq olmaz axı
ki, bu ancaq oyundur... Yeniyetməlik çağlarında, qadınlar
dünyasına qədəm qoyduru ilk aylardan, illərdən bunu dərk
eləmişdi, bilmişdi, öz-özünə tövsiyə vermişdi axı. Ciddi, ya
qeyri-ciddi, qısa, ya uzun müddətli, təsadüfi, keçəri, yaxud
əsaslı, davamlı əlaqələrinin heç birində Zaur bu dərsi, bu
qanunu unutmurdu... bəs necə oldu ki, o, kişi çağında bu vacib
həyat təcrübəsini unutdu birdən-birə? Niyə imkan verdi ki,
cilovsuz bir duyğu varlığına hakim kəsilsin, iradəsini
buxovlasın, ona bu qədər ağrı və acı gətirsin. Unutmamalıydı,
bütün bunların yalnız oyun, əyləncə, ötəri xoş münasibətlər
olduğunu unutmamalıydı bir an da. Unutdu və indi budur —
cəzasını çəkir... necə oldu ki, bu cür aldandı, necə oldu ki,
oyunun qanunlarını pozdu və bu oyunu məhəbbət bildi?
Məhəbbət bilən kimi də oyun amansızlaşdı, əyləncə yox,
işgəncəyə çevrildi... Elə bilirdin ki, möcüzə baş verib? Sevgi
319
filan... ancaq kitablarda və kinolarda olur bu, ya da həyatda
olursa, yalnız 17-18, ən uzağı 19 yaşında, vəssalam. Sən isə 24
yaşında bu cür aldandın... Öz yaşının acı, amma vacib
dərslərini necə unutdun ki, belə tələyə düşdün, ay biçarə?
Beynində qaynayıb