maşınını?.. Özü də təsəvvür
edirsiz, şəhərin içində, günün günorta çağı sükan dalında lüt
ətcəbala oturub, bu da kifayət deyilmiş, maşınına yad bir arvadı
da mindirib, başqa bir kişinin arvadını — axı Təhminə Dadaşın
arvadı idi. Bir az qabaq da məhkəmədə keçmiş əri Muxtardan
boşanmış, Dadaşa ərə getmişdi, amma Dadaş da ikiləşirdi,
kimsə başqa bir adam da vardı, eynilə Dadaşa oxşayan, onun
kimi potaboy, yekəqarın, burnu ziyilli və əlləri də eynilə
Dadaşın əlləri kimi gödək, barmaqları da beləcə qısa və toppuş;
amma bu adam Dadaş deyildi, onun ikiləşmiş surəti idi. Kim
idi bu adam, kim idisə noyabrda pomidor və xiyar yeyirdi, indi
də həmin adam tüfəngini Zaurun peysərinə tuşlamışdı,
gözləyirdi ki, maşın sürətini bir azca yavaşıtsın və o zaman
tətiyi çəkəcəkdi bu adam — bu ikinci Dadaş. Zaur bunu
duyduğu üçün sürəti daha da artırırdı, nəhayət, qazı axıracan
basdı. Ayağı möhkəm metal səddə dirəndi — sonuncu sürətə
çatmışdı, bundan tez gedə bilməzdi maşın... və əksinə sürət
get-gedə azalmağa başladı və bu zaman arxadan tüfəng atmağa
başladılar. Atan milis paltarı geymiş iki Dadaş idi, amma
qəribədir, tüfənglərinin patronları qırmayla deyil, toxumla
doldurulmuşdu və Təhminə dedi ki, bu gül toxumlarıdır. Bu
zaman qarşı tərəfdən də onlara sarı motosikletlər gəlməyə
başladı — hamı burdaydı — Spartak da, atası Murtuz da,
Mədinə də, Muxtar da...
Birdən Təhminə arxadan Zaurun boynunu qucaqladı, daha
doğrusu qollarını uzun şərf kimi Zaurun boğazına doladı,
Zauru boğmağa başladı. Zaur xilas olmaq üçün əllərini
sükandan ayırdı. Təhminənin qollarını boğazındaı qoparmağa
çalışdı. Təhminə isə həmin andaca sükandan yapışdı və kəskin
hərəkətlə sükanı sola burdu, maşın sola döndü və hər ikisi
gördülər ki, yolun sol kənarında dibi görünməyən bir uçurum
var və maşın da düz bu uçuruma tərəf gedir...
—Nə olub, a kişi, nə qışqırırsan. — Zaur bu səsə və birdən
322
otağı bürümüş işığa ayıldı. Qapıda Azər Mərdanov dayanmışdı.
Azərin əynində zolaq-zolaq